Sponzige Oordopjes

Ik slaag er sinds mijn eerste Sony Walkman in, om na één week minstens één sponzig oordopje van mijn hoofdtelefoon te verliezen. Zonder uitzondering, of het nu gaat om een handsfree headset van een gsm of van mijn iPod. Binnen de week moet ik het zonder “foam tip” doen.

Dat is vervelend, want dat zit niet zo lekker in je oor én je hoort meer omgevingsgeluiden. Je kan die sponsjes vervangen, maar als je ze per twee moet kopen zijn ze redelijk duur. Dan kan je beter nieuwe oortjes kopen. Maar na een week ben ik er dan gegarandeerd weer eentje kwijt.

AliExpress bood weer eens de oplossing. 100 foam tips for earbuds voor 2 euro. Aangetekend geleverd. Voor die prijs kan je niet sukkelen denk ik dan, en ik verlies ze toch om de haverklap, dus kan ik er beter ineens genoeg bestellen.

Ik heb er ondertussen twee gebruikt voor mijn Sennheiser hoofdtelefoon. En weet je wat? Ik ben ze sindsdien niet meer verloren… Die 98 anderen gaan nooit gebruikt worden denk ik.

Iemand oordopjes hebben?

Rubytec Firefly Glowstick

Belofte maakt schuld. In september kondigde ik op Twitter aan dat ik een review zou schrijven over de Rubytec Firefly Glowstick die ik kocht bij de AS Adventure. Nu er al een half jaar een Firefly aan mijn sleutelbos en aan mijn autosleutel bengelt kan ik dit naar eer en geweten doen.

De Glowstick van Rubytec waarvan ze zelf zeggen dat hij meer licht geeft dan zijn natuurlijke naamgenoot (de glimworm) is een leuk hebbedingetje. Eens opgeladen met een zaklamp (door erover te schijnen) of na een tijdje aan het zonlicht te zijn blootgesteld, licht de Firefly op. De Firefly zou tot 10 uur licht kunnen afgeven en behoudt zijn lichtgevendheid minstens 10 jaar. Hang er eentje aan je zaklamp of EHBO-kit en je kan ze tijdens het kamperen gemakkelijk in het donker terugvinden.

Tot zover de commerciële praat. Maar wat vind ik er nu zelf van?

Rubytec Firefly Glowstick Keys

De bouwkwaliteit van het Firefly en de splitringen is uitstekend. Het ABS plastic is zeer duurzaam en schept vertrouwen dat de glowstick niet snel stuk zal zijn. Het lichtgevend granulaat is niet giftig en milieuvriendelijk. Alles samen weegt de Firefly 5 gram.

Voor mij had het granulaat wel meer licht mogen geven. Al moet ik er eerlijkheidshalve wel bij vertellen dat ik het product waarschijnlijk niet optimaal gebruik. Op de website suggereren ze om de Firefly aan de ritssluitingen of aan het stormkoord van je tent te hangen. In deze gevallen zal de Firefly de helft van de dag aan zonlicht blootgesteld zijn en dus voldoende hebben kunnen opladen. Ik gebruik de Firefly als sleutelhanger. Mijn sleutelbos heb ik altijd op zak. Enkel bij het openen van een poort of deur ziet de Firefly 10 seconden het daglicht. Dat is niet voldoende om hem op te laden. Laat je in het donker je sleutels vallen, dan zal de Firefly je niet kunnen helpen bij het vinden van je sleutels. Zonder licht kan de Firefly geen licht afgeven.

Rubytec FireFly Glowstick Carkey

Bij een betalight op basis van Tritium is dit wel het geval. Deze geven altijd licht. Nadeel is wel dat ze een radio actief gas bevatten. Over de mogelijke gezondheidsrisico’s van deze betalights is al veel geschreven. Ik dacht zelfs dat ze niet meer mogen verkocht worden in België omwille van de kankerverwekkende stoffen die kunnen vrijkomen wanneer het betalight breekt.

Op het vlak van gemoedsrust scoort de Firefly dan weer veel beter, en vergeet je de nadelen van het gebruikte granulaat. Ook al geeft het niet constant licht, ik heb liever geen radioactief spul kort bij mijn edele delen. Voor je het weet begin je zelf te gloeien in het donker ;-)

PillPots

Via everydaycarry.com kwam ik op de KickStarter pagina van Magnus Macdonald terecht. Magnus – van Cogent Industries – maakt allerhande broekzak en sleutelhanger gerelateerde voorwerpen. Zijn huidige project is titanium pillendoosjes.

PillPots

Titanium PillPots by Magnus MacDonald

Dat kan ik wel gebruiken, dacht ik, en deed via KickStarter een belofte om de PillPots aan te kopen eens het project volledig gefinancierd is.

Goedkoop kan je ze niet noemen, maar leuk zijn ze wel. Ik ben al langer op zoek naar een doosje dat ik altijd op zak kan hebben. Zo kan ik ergens druivensuiker, medicatie tegen hoofdpijn, aspartaam tabletjes – voor in de thee – en eventueel ook nog pilletjes tegen impulsieve internet-aankopen veilig in bewaren. Dit allemaal los in je broekzak steken is geen goed idee. Binnen de kortste keren ben je het dan kwijt, is het compleet verbrokkeld of oneetbaar geworden.

Ik heb gekozen voor de Stack28 en voor de L28. De Stack28 bestaat uit 4 afzonderlijke compartimenten en een deksel. De L28 bestaat uit één groot compartiment. Beide kokers zijn 28mm breed. De Stack28 is 73mm hoog, de L28 43mm.

De mogelijkheden van deze PillPots zijn eigenlijk oneindig. Magnus geeft op de KickStarter website al verschillende voorbeelden, zoals het bewaren van thee, lucifers, handcréme, geld en uiteraard ook medicijnen. Maar je zou er ook een survival kit mee kunnen samenstellen. Zoals deze Pill Bottle Survival Kit van Survival at Home. Zelf denk ik eraan om in één van de compartimentjes kaarsenvet te gieten, of in vaseline gedrenkte watten te proppen. Dat kan altijd van pas komen als je te lui bent om het aanmaakhout voor je BBQ klein genoeg te maken.

Survival at Home Pill Bottle Survival Kit

In de L28 kan je dan weer gemakkelijker een mini-naaisetje kwijt, voor het geval ik mijn broek nog eens scheur tijdens een bedrijfsevent. Of reserve stripjes voor mijn bloedglucosemeter en extra priknaalden. Veiligheidsspelden, reinigings- of alcoholdoekjes, pleisters, tandflos enz. Ik ga serieus moeten selecteren wat ik erin ga steken. Maar dat maakt het ook leuk.

De funding via KickStarter loopt nog tot 18 februari. De leveringen worden voorzien tegen mei.

De Kat Van Sabine

Op een dag zat er een vreemde kat onder mijn tuinhuis. Ze was mager, zat onder de vlooien en miauwde zielig. De eerste dagen liet ze zich niet aanraken, maar kwam ze wel het eten opeten dat we haar brachten. Langzaamaan wonnen we haar vertrouwen en konden we haar aaien. Toen ze zich ook liet vastpakken zijn we ermee naar de dierenarts gegaan. Daar kreeg ze de nodige zorgen, werd ze ontvlooid en ontwormd.

Haar eigenaars hebben we ondanks verwoede pogingen nooit kunnen opsporen en haar zelf houden was geen optie gezien onze twee andere katten het niet zo goed met haar konden vinden. We schakelde dus de hulp in van het dierenasiel om een geschikt pleeggezin voor haar te vinden. Eén van de reacties op het adoptiebericht was onderstaande tekening van de gevonden kat.

SabineWisman.com

Illustratie: SabineWisman.com

Vreemd dacht ik, wie maakt er nu zomaar een tekening van een kat die tot voor kort nog onder mijn tuinhuis zat? Dus ging ik op onderzoek (ahum).

Lang heb ik niet moeten zoeken want ik kwam meteen uit op de website van Sabine Wisman. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar deze dame is een schrijver/illustrator. Een vertaler/tolk voor het visuele zeg maar. Hoe meer ik rondsnuffel op haar website hoe meer ik van haar werk begin te houden.

Toen ik haar om toestemming vroeg om haar tekening te gebruiken mailde ik: “Je hebt een aparte stijl, maar hoe meer ik er van zie hoe leuker ik het vind.” In haar antwoord schreef ze dat ze om de tekst moest glimlachen. Het was een compliment maar ook weer niet.

Ik geef het toe, het was niet erg tactvol. Mijn excuses daarvoor, het was fout van mij. Ik ben gewoon om naar tekeningen te kijken. Ik ben geen lezer. Een stripverhaal, dat las ik niet. Ik keek altijd alleen maar naar de prentjes. Maar bij het werk van Sabine is de tekst ook belangrijk. Misschien zelfs belangrijker. De humor zit verborgen in de tekst. Het positivisme spat ervan af. Het doet mij lachen.

En zo kreeg dit kat-verhaal een onverwachte wending.
Niet alleen werd er een fantastisch pleeggezin gevonden voor de kat, maar heb ik weer een leuke website kunnen toevoegen aan mijn favorieten.

Winter Selfie Op Zijn Russisch

Winter Selfie done right
Bron: Imgur.com

Als dit geen gewaagde selfie is. De foto roept zoveel vragen op. Zijn die daar nu echt aan het BBQ’en? Een selfiestick van natuurlijke materialen? Leven ze nog allemaal? Ik wist niet dat een stuk ijs zo stabiel kon drijven….

Hoe hebben ze het gedaan?

Die Russen toch…

LAIX B1 EDC Pen

Bij ons op werk doen we aan desk-sharing. Elk team heeft wel een werk zone op een bepaalde verdieping toegewezen gekregen, maar niemand heeft nog een eigen bureau. Het is zelfs zo dat er niet voor iedereen nog een werkplek voorzien is. Ons team van 7 heeft slechts 6 desks.

Omdat er wel elke dag minstens één iemand afwezig is omwille van verlof, ziekte, klantenbezoek of homeworking is dit ook helemaal geen probleem. Wat ik meer een probleem vind is dat we elke dag onze werkplek leeg moeten achterlaten. Geen post-its, pennen of notablokjes meer op mijn desk.

Je kantoormateriaal kan je in een persoonlijke locker opbergen, maar een pen heb ik liever altijd bij de hand. Dus zocht ik een pen die in mijn (broek)zak kan. Mijn vulpen is hier niet voor geschikt omwille van het gevaar op lekken en de meeste andere plastic pennen die we her en der gratis krijgen overleven het geen week.

Op het EDC forum zag ik enkele voorbeelden van mooie pennen die je veilig in je zak kon dragen. Volledig in metaal en met schroefdop. Ideaal dacht ik, maar 100 euro voor een Hinderer pen vond ik toch wel wat veel. Blijkt nu dat ze op AliExpress (wee diegene die mij die site ooit heeft laten ontdekken) gelijkaardige pennen verkopen voor iets meer dan 5 euro. Dat moesten we dus weer even proberen.

Laix b1

De pen is redelijk groot, ze had gerust 2 cm korter mogen zijn, en het kroontje is vrij scherp (ja, wat wil je met een Tactical-Pen-Self-Defense-tool-B1-Aviation-Aluminum-Anti-skid-Portable-Tool-self-guard-pen). Maar voor de rest valt ze super goed mee. Er passen Parker vullingen in, dus over de kwaliteit van de inkt gaan we niet moeten klagen. Ik ga ze een paar dagen gebruiken, en als ik mij ook maar één keer pijn doe aan het kroontje, dan vijl ik het eraf. Dan heb ik ineens een custom made tactical-blablabla-pen!

Longboarding – Slijtage Loopschoenen

Nu ik op een haar na de kaap van de 100 km longboarden heb bereikt, merk ik dat mijn loopschoenen een – op het eerst zich – eigenaardig slijtage patroon beginnen te vertonen. Mijn linkerzool slijt sneller dan mijn rechter. Nochtans is het vooral de rechtervoet die de grond raakt tijdens het pushen en het foot braken.

Slijtage loopschoenen

Blijkt nu dat het pivoteren op mijn linkervoet bij de overgang van pushen naar uitbollen, meer schade aanricht dan ik eerst gedacht had. Dat schuurpapier De griptape is vrij ruw en slijt bij elke beweging een beetje van mijn schoen af.

Misschien iets waar ik op moet letten bij de aankoop van nieuwe schoenen. De zool mag iets slijtvaster zijn. Waarom ik geen echte skateschoenen gebruik: ik doe op dit ogenblik geen tricks, en focus mij voorlopig op het maken van afstanden. Loopschoenen zijn hier beter geschikt voor.

Het rondje van vandaag leek trager te gaan dan vorige week, maar de endomondo en polar beat statistieken spreken dit tegen. De gemiddelde en maximum hartslag lagen lager en het tempo lag hoger. Ik ben mijn standaarden aan het verleggen…

Nog een foto om af te sluiten.
Longboarden op het jaagpad
Het was een mooie zondagvoormiddag.

Boom Beach

Boom Beach

Boom Beach Screenshot

Ontdekt door Golb Jr., maar nu speelt ook ondergetekende het. Boom Beach van SuperCell. Een niet al te moeilijk strategisch spelletje, waarbij je een eigen eiland moet uitbouwen en andere eilanden moet veroveren.

Omdat upgraden tijd of in app aankopen kost, is de gameplay niet super snel, maar hoef je ook niet constant te spelen. Om de twee, drie uur even je eiland checken. Enkele aanvallen uitvoeren, een gebouw upgraden en je kan weer verder. Ideaal om in de trein of tijdens de pauzes te spelen.

OnePlus One – Polar H7

Vandaag bij wijze van extra motivatie, mijzelf een nieuwe hartslagmeter cadeau gedaan. Mijn elf jaar oude Polar a3 was aan vervanging toe. Het grote dilemma was natuurlijk: een nieuw horloge, of enkel een nieuwe hartslagmeter? Het is dus enkel een nieuwe hartslagmeter geworden. De smartphone gaat toch mee tijdens elke longboard trip, en in combinatie met een android app doet het precies dat wat het moet: registreren.

Voor zij die op zoek waren of de Polar H7 ook compatible is met de OnePlus One: jazeker, dit vormt geen enkel probleem. De OnePlus One is uitgerust met Bluetooth 4.0, dat Bluetooth Smart herbergt, en werkt dus perfect samen met de Polar H7.

Deze keer heb ik de Endomondo app gebruikt. 9.43 km in 46:14 (met korte stop). Een gemiddelde dat iets lager ligt dan dat van eind augustus. Al bij al niet slecht om drie maanden te hebben stilgelegen.

Controle Van Treinkaart

Het is mij opgevallen dat sinds de invoering van de mobib treinkaart, de controle van de vervoersbewijzen op een heel andere manier gebeurt. Niet onlogisch, want de mobib kaart moet je “scannen” om te weten of ze geldig is voor het traject en de klasse van het rijtuig waar je in zit. Maar wat ik vooral vaststel is dat de controle veel minder nauwkeurig gedaan wordt. Bij de oude moederkaarten moest de treinbegeleider kijken of het traject correct was, de geldigheidsdatum nog niet verstreken was en of het nummer van het validatieticket overeen kwam met dat op de moederkaart. In een weg had hij dan ook je foto gezien. Met de treinkaart reizen van je vrouw (moest je dat willen hé, puur hypothetisch) was dan niet zo evident, of je moest een pruik opzetten.

Nu gaat het helemaal anders. Je geeft aan de treinbegeleider je mobib kaart, waarna hij die tegen zijn draagbaar computertje houdt, om te zien of je kaart nog gevalideerd is. Je hoort een piep (liefst) of en peut en je krijgt je kaartje terug.

NMBS Treinkaart

Bij wijze van onderzoek geef ik mijn mobib kaart al twee maanden met de achterkant naar boven aan de treinbegeleider. Geen enkele treinbegeleider heeft de kaart omgedraaid en naar de foto gekeken. Had ik rondgereden met de treinkaart van Oprah Winfrey, ze hadden het niet gezien.

Ik zou eigenlijk wel eens willen weten waarom ze dat niet doen. Zouden ze daar de opdracht toe gekregen hebben? Of is het gewoon veel te tijdrovend om de kaart te draaien en naar de foto te kijken? Of doen ze dat uit respect voor mijn privacy? Want in tegenstelling tot bij een oude moederkaart staat op de mobib wel mijn naam duidelijk leesbaar. Ik zou het eigenlijk eens moeten vragen.