Op Dun IJs

Toen ik deze morgen mijn hemd stond te strijken belde de postbode aan. Hij had een kaartje voor me bij.

Het was het geboorte kaartje van Snow, het zoontje van mama Nanook en papa Snoemie. Dat zijn ijsberen, u weet wel die prachtige witte beren die de noordpool onveilig maken en tevens ook het symbool zijn van Coca Cola.

Verder stond er niet veel goed nieuws op het kaartje. Snow heeft slechts 30% kans om volgend jaar zijn verjaardag te vieren. Dat komt omdat het pool ijs te snel smelt waardoor hij verdrinkt of verhongert. Om de kansen van Snow, en alle andere ijsberen te verhogen, voert het WWF verschillende onderzoeken. Aan zes van die onderzoeken kan ook jij bijdragen (zie www.arctichome.eu).

  • In het spoor van de ijsbeermoeder
  • Door de verplaatsingen van de ijsberen over de Noordpool te onderzoeken en in kaart te brengen kan WWF oplossingen ontwikkelen om de moeders en hun jongen een betere toekomst te bieden.

  • Monitoring van ijsbeerholen
  • Onderzoek toont aan dat er in een aantal traditionele kweekgebieden minder holen zijn. Door het smeltende pakijs zijn deze gebieden minder geschikt voor de ijsbeermoeders. Door veranderingen in de Noordpool beter in te schatten, kan WWF potentiële nieuwe berenholen identificeren en een veilige toekomst voor moederberen en hun jongen verzekeren.

  • Het toekomstig leefgebied van de ijsberen in kaart brengen
  • De noordpoolgebieden waar het pakijs in de zomer het langst intact blijft, kunnen ook de laatste plaatsen zijn waar een moederbeer een thuis kan vinden. Met jouw hulp kan WWF deze gebieden identificeren en beleidsmakers de informatie aanleveren die ze nodig hebben om gefundeerde beslissingen te treffen over het beschermen van die gebieden.

  • Samenleven in het noordpoolgebied
  • Zonder pakijs hebben de ijsbeermoeders geen platform om op zeehonden te jagen; dus worden ze door honger en nieuwsgierigheid naar steden en nederzettingen gedreven. WWF wil ervoor zorgen dat de mens veilig kan samenleven met de ijsbeer.

  • Informatie verspreiden over de bedreigingen van de industrie
  • Doordat het pakijs smelt, verdwijnt niet alleen de habitat van de ijsbeer, maar er komt ook ruimte voor mogelijke industrialisering – zoals meer scheepvaart en offshore olie- en gasontginning. WWF wil belangrijke zones, zoals de kweekgebieden, beschermen tegen mogelijke industriële schade aan het noordpoolgebied.

  • De voedselketen op de noordpool in stand houden
  • De ijsbeer is niet het enige dier dat bedreigd wordt door het smeltende pakijs op de Noordpool. Hoe meer WWF weet over bedreigingen voor alle dieren in het ecosysteem, hoe beter uitgerust ze zijn om het leefgebied van de ijsbeer in stand te houden.

Silversand Blankenberge

Het verschil kon haast niet groter zijn. In Sicilië vertrokken met een stralende zon en 32° C op de thermometer, in Maastricht was de tarmac nat, de lucht bewolkt en de temperatuur gezakt tot 15° C. Ik had nochtans nog wat vakantie over en ik ging die niet spenderen met treuren en binnen zitten.

Op naar de zee! We hadden al regelmatig gehoord over Silversand in Blankenberge, over hun lekkere wafels met veel fruit. Dat moesten we toch echt eens gaan proberen. De afgelopen jaren was het er niet van gekomen, maar nu hield niets ons meer tegen. Op het strand liggen in de blakende zon zat er dit jaar toch niet in, dan maar wat comfort food binnenwerken.

En het is waar wat ze zeggen. De wafels zijn groot, luchtig, krokant en lekker. Op een stukje fruit wordt er niet gekeken.

Silversand - wafel met banaan
Dit was mijn wafeltje. Een klein A4-tje groot. Twee bananen en een hoop slagroom (staat niet op de foto). De poedersuiker heb ik zo min mogelijk opgegeten, mijn insuline pen ligt al klaar.

Silversand - crepes met fruit
En dit was het pannekoekje met fruit van Mrs. Golb.

Een tip die ik je kan geven: zorg dat je plaats hebt in je buik, want de porties zijn ruim en het zou toch zonde zijn moest je hier de helft van laten liggen.

Sicilië – Casteldaccia

Vandaag zijn we het niet zo ver gaan zoeken. Op een kwartiertje rijden van ons vakantiehuisje ligt Casteldaccia. Beach resort Rihab baat er een stuk privé strand uit met ligstoelen en parasols. Voor 4 euro per dag konden wij er onze auto kwijt (normaal 8 euro per dag, maar de parkeerwachter was in een goede bui). De ligstoelen kosten 10 euro per dag (5 euro voor een halve dag) en per twee stoelen is er een parasol. Persoonlijk vond ik die prijs wel redelijk, want je kreeg er ook wat voor terug: een proper strand, douches (warm en koud), propere wc’s, en een EHBO post. Die EHBO post kwam goed van pas toen Golb Jr. de enige kwal van Sicilië wist aan te trekken met zijn bovenbeen.

Casteldaccia

Net zoals de andere dagen zocht ik verkoeling in de zee of las ik onder de parasol in mijn boek. Ik ben een beetje gebruind, maar nog niet om over naar huis te schrijven. Ik verdenk de Sicilianen ervan dat ze me stiekem “formaggio fiammingo” noemen. Want ik val hier echt wel op tussen al die gebruinde Italianen.

Casteldaccia

When you persue an exiting path through life, you are – inevitably – going to have moments of hardship, doubt, struggle and pain. It comes with the terrain of being a champion – in whatever field. SO ACCEPT THAT FACT. But don’t despair, because the good news is that help is nearer at hand than you might imagine.

Bear Grylls – A Survival Guide for Life.

Sicilië – Inktvis

Ik heb al regelmatig inktvis gegeten, maar dat waren steeds diepvries exemplaren, of inktvissen die een dag of twee oud waren. Nu we in Sicilië zijn, is het dus het moment om eens verse inktvis te eten. Het leek een simpele opdracht om bij de visboer langs te gaan en een hoop inktvis te kopen, ware het niet dat het in augustus het toeristisch hoogseizoen is en de hotels en restaurants de lokale visboeren gewoon leegkopen. We moesten de inktvis dus bestellen en een dag later terugkomen.

Deze inktvis is klaar om in de kookpot te gooien.
Polpo raw

En zo ziet de inktvis er uit als hij gaar is. Op smaak brengen met citroen en smullen maar.
Polpo cooked

Je kan de inktvis in zijn geheel opeten. Van tentakel tot en met de kop. Alleen zit er in de kop een brei waar je liefhebber van moet zijn. Je kan het qua smaak het best vergelijken met fois gras gecombineerd met bloedworst en lever. Ik lust het wel, maar meer dan een koffielepeltje hoef ik er toch niet van.

Sicilië – Aspra

Het kleine vissersdorpje Aspra is ook het bezoeken waard. Kom je ‘s morgens vroeg, dan kan je de lekkerste verse (inkt)vis uitkiezen, die de vissers met hun kleine bootjes gevangen en aan land hebben gebracht.

Aspra Fishing Boats

Het strand van Aspra is vrij klein en de constante visgeur (tja wat wil je) moet je er bij nemen.
Aspra Beach

‘s Avonds maken ze het centrum verkeersvrij en kan je er genieten van de gezellige Siciliaanse drukte.

Sicilië – Amandelboom

Het grote voordeel van ons vakantiehuisje in Sicilië was dat het rustig gelegen was op de boerenbuiten, tenmidden van velden en plantages. Het vakantiehuisje stond op een lapje grond van 30 bij 80 meter en omvatte een heuse tuin van Eden. Citroenen, limoenen, vijgen, druiven, peren, catussen, olijven, kaki’s, aubergines, tomaten, bonen en bananen. En het leuke van het hele verhaal: wat rijp was mochten we plukken en opeten.

Zo stond er ook nog deze mooie amandelboom. Augustus is het seizoen om de amandelen te oogsten, dus dat viel even mee. Tijd dus om verse amandelen te eten.
Amandelboom

Aan de boom heeft een amandelnoot veel weg van een okkernoot. De opbouw is ook ongeveer gelijk.
Amandel noot in de boom

Dit is een amandelnoot nog in de bolster. Omdat de noot nog heel vers is moeten we die met wat geweld openen. Ik gebuikte een hamer. Amandelnoten die al even geplukt zijn kan je gemakkelijk openen door er zijdelings op te duwen.
Amandelnoot in de bolster

Een gebarsten bolster.
opengebroken amandelnoot

De amandelnoot.
amandelnoot

Binnenin zit de lekkere noot. Net zoals bij een okkernoot pel ik ook nog het vliesje rond de noot.
geopende amandelnoot

En dit is dan het heerlijke amandelnootje.
Binnenste van de amandelnoot

Sicilië – Cefalù

Het was pas nadat ik thuis opzocht wat Cefalù betekende dat ik op de foto van Cefalù’s befaamde rots het hoofddeksel (de hoed) zag.

Cefalu

Maar wij waren er niet voor de rots, wij waren er voor het strand en de zee. Parking voor een ganse dag kostte er 8 euro, maar is afhankelijk van het seizoen. Enkele weken geleden was het nog 12 euro.

In Cefalù is het mooiste stuk van het strand opgedeeld in 3 stukken. Links en rechts is er het privé gedeelte en in het midden een publiek gedeelte. Omdat er bijna geen plaats meer was op het publiek gedeelte zijn we info gaan vragen bij de private “Lido’s”. Het werd ons al vlug duidelijk waarom zij wel nog plaats hadden: 18 euro voor een stoel en een paraplu op het eene strand en 20 euro voor twee stoelen en een paraplu op het andere. Daarenboven mochten we ook onze frigobox niet meenemen.

Fuck it, dacht ik, het is 32° C. en ik wil hier een ganse dag blijven. Als ik dat hier moet gaan overleven op water en frisdrank à 2 euro per consumptie, dan ben ik blut eer de vakantie voorbij is. We gaan wel bij de andere sardientjes liggen. Net toen we het wouden opgeven vertrok er een groepje van een zestal jongeren. Dat plaatsje hebben we mooi ingenomen. Over geluk gesproken.

Cefalu

Het strand was er zeer proper, maar de zee was relatief wild. Een sterke zeewind maakte de temperatuur dragelijk. Een tip voor wie over het strand wil lopen: vergeet je sandalen niet, het zand is er gloeiend heet.

Cefalu

Sicilië – Babbaluci

Babbaluci, een gerecht van met look, olie en perterselie op smaak gebrachte slakken. Heel veel slakken. Heerlijk.

Babbaluci

In Belgie kan je het niet krijgen (ik heb het hier toch nog nooit gezien), dus als je al eens in Sicilië bent, laat je dan de kans om babbaluci te eten niet ontglippen. Neem het slakkenhuis vast tussen duim en wijsvinger, en zuig het slakje uit zijn huisje. Wringt het slakje tegen? Dan haal je het uit zijn huisje met een tandenstoker. De saus van look, olie en peterselie kan je uit je bord slurpen. Verrukkelijk.

Sicilië – Trabia

Rond het einde van juni kregen we de ingeving om eens een vliegvakantie te maken. We boekte goedkope tickets via een lowcost maatschappij en zochten een vakantiewoning in het mooie Sicilië. We gingen er een uitrust vakantie van maken, en daar zijn we heel goed in geslaagd. 6 dagen zon, zee, keien of zand, en vooral veel zon :-)

Na het ontbijt zijn we de eerste dag onmiddellijk naar de zee vertrokken. Om de zee te vinden moet je in Sicilië niet veel moeite doen, maar om een mooi strand te vinden, dat is een ander paar mouwen. Vandaag gaan we naar Trabia, maar eerst zijn we nog een parasol gaan kopen. Zonder schaduw is het hier niet te harden, zo warm!

Na 10uur vind je vrijwel geen parking meer langs de straat en moet je kiezen voor door particulieren uitgebaatte privéparkings. Dat kost je 6 euro voor een ganse dag. Om plaats te besparen parkeren ze de auto’s in dubbele rijen. De buitenste auto’s moeten hun autosleutels afgeven zodat ze je auto kunnen verplaatsen wanneer iemand van de binnenste rij wil vetrekken. Maar dat zie je van hier dat ik de sleutels van mijn auto afgeef. Gelukkig kwam er net een plaatsje op de binnenste rij vrij.

Het strand van Trabia is net zoals de vele stranden in Sicilië niet breed. Ik schat een meter of 15. De foto hieronder is genomen op een 2 tal meter van een muur. Veel meer strand is er dus niet.

Trabia Beach Sicily

Longboarding – Langs Het Kanaal

Ik denk dat ik ermee vertrokken ben, met het longboarden. Na de eerste tripjes had ik enkele dagen last van spier en/of pees pijn. Dat is niet ongewoon, aangezien je heel wat spieren en pezen op een andere manier belast. Rusten is de boodschap! Spieren recupereren veel vlugger dan pezen, dus wacht voldoende lang voordat je weer gaat boarden. Ik heb eerst een week, en daarna twee weken gewacht tussen twee longboard trips. Nu voel ik geen pijn meer, tijdens of na het sporten. Het is iets waar elke beginner door moet en je kan het niet echt versnellen of forceren.

Ondertussen al meer dan 40 km op de plank gestaan. Meestal ‘s morgens nog voor het (tele-)werken. Het is een verkwikkende manier om je dag te beginnen. Vandaag ben ik een tochtje langs het kanaal gaan maken. 10 km waarvan enkele km’s al LDP’end. De hartslag is nog wat hoog, daar moeten we dus zeker nog aan werken.

Longboarding
Halverwege even gestopt onder de schaduw van een brug om bovenstaand kiekje te maken en om wat te drinken. Het voordeel (en misschien ook meteen het nadeel) van langs het kanaal te longboarden is dat er bijna geen hellingen zijn. Alles is er vlak en je kan er goed snelheid maken (en houden als je LDP).

Ik vind het grappig hoe ik zoveel plezier kan halen uit een stuk hout met 4 wieltjes onder. Het zijn de kleine dingen des levens die het zo mooi maken.