Novartis en Google hebben akkoord over “slimme contactlenzen”

Ik schreef er in januari nog over, Google werkt aan een contactlens waarmee je je bloedsuikerspiegel kan meten.

Nu maken Novartis en Google bekend dat ze een akkoord hebben om aan de ontwikkeling van de slimme contactlens te beginnen.

Ik kijk er al naar uit, hiervoor zou ik mijn gewone lenzen dumpen en terug een bril dragen, om dan in ruil wel constant mijn bloedsuikerspiegel te kennen.

Niet dat het zo echt nodig is om dat constant te weten, maar soms voel ik mij zo onzeker en kan ik niet anders dan prikken. In de helft van de gevallen is het resultaat negatief, en heb ik dus een stripje voor niets gebruikt…

Longboarding – Maiden Voyage

Het is een zonnige ochtend, ideaal om mijn nieuw longboard eens uit te testen in het wild.

Nadat ik Golb Jr.’s fiets uit de koffer had gehaald en mijzelf van de nodige bescherming had voorzien konden we vertrekken. Whow, wat voelde dit raar aan. Het board liep heel zacht maar de trucks stonden veel te los om mee te beginnen. Direct gestopt en met de skatetool een kwart slag aan de kingpins gegeven. Nog veel te los, dus opnieuw een kwart slagje. Een keer of vier ben ik gestopt om de kingpins aan te draaien. Totdat ze voor mij, op dat moment, goed stonden.

Ik rij zelf regular, dat wil zeggen met mijn linkse voet vooraan op het board en pushen met men rechtervoet. Maar als je niet wil dat je rechterbeen mega gespierd en je linkerbeen slapjes blijft, dan moet je afwisselen. Goofy rijden (rechter voet vooraan) of mongo pushen (met je voorste voet pushen). Mijn idee om vandaag meteen te leren om goofy te rijden heb ik vlug laten varen. Dat ging voor geen meter, het was net of ik moest leren om opnieuw te skaten. Daarenboven reden er nogal wat fietsers en had ik geen zin om er helemaal idioot uit te zien. Ik had al een helm op en gele kniebeschermers (van G-Form, formidabel materiaal!).

We vertrokken aan een brug, reden tot aan de eerst volgende brug, 5 km verder, staken het kanaal over en skatete langs de andere kant terug. We hadden onderweg ook nog wat geocaches willen oppikken, maar toen ik de vissers met hun wc rolletje zag tevoorschijn komen uit de struiken waar de cache zou liggen was mijn goesting over. Ik kom wel eens terug als het wc papier vergaan is.

Een kort euphorisch momentje, toen ik dacht dat ik aan het LDP’en was, werd abrupt afgebroken. Wheelbite… Alles stond stil, behalve ik. Vol tegen de vlakte. Gevloekt dat ik mijn handschoenen thuis vergeten was. Gelukkig viel de schade nogal mee. Beetje rood aan m’n elleboog en de muis van mijn hand, maar geen beton-eczeem. Golb Jr. was harder geschrokken dan ikzelf en kwam vlug naar mij toegelopen… om mijn longboard van de weg te halen.

Wanneer we wel rolde hielde we er een tempo van iets meer dan 13 km per uur op na. Gemakkelijk vol te houden en een zalig tempo om te fietsen voor Jr. In minder dan een uur waren we terug bij de auto.

Het longboarden was precies zoals ik het mij voorstelde. Ik heb enorm genoten van het tripje en kan je verzekeren: er zullen er nog veel volgen. Eerst dacht ik dat 10 km om te beginnen misschien teveel zou zijn, maar dat viel goed mee. Niet meer dan een beetje spierpijn in mij rechter kuit.

Ik heb een nieuwe hobby :-)

Longboarding

Sommigen zullen zeggen dat de longboarding hype al lang achter de rug is, maar voor mij begint het avontuur nu pas.

Als kind en als tiener speelde ik thuis vaak met mijn skateboard op de oprit. Het hoogtepunt moet ergens in de eerste helft van de jaren negentig geweest zijn. Toen reclamepanelen nog niet van die aluminium ondingen waren, maar vezelplaten bevestigd aan stevige houten kepers. Samen met mijn neef ging ik dan de borden “opruimen” van evenementen die al lang afgelopen waren. Met de gerecupereerde materialen bouwde we een echte skate bank. Duizenden keren ben ik over Yves Deruyter gereden die toen één van de hoofdacts was van EuroBeats.

Een skatepark was er nog niet in onze gemeente, en op straat skaten was zelfs nog verboden. Ik ben gestopt met skaten toen Yves over zijn hoogtepunt was en ik hem heb moeten afbreken wegens plaatsgebrek. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, en zo komt het dat ik meer dan 20 jaar later terug op een plank sta. Een iets grotere plank weliswaar, want het is een longboard geworden.

Tijden veranderen, tegenwoordig mag je wel met een “voortbewegingstoestel” op de openbare weg rijden. Rondritjes maken behoort ineens tot de mogelijkheden. Ideaal om de conditie op pijl te houden. Minder belastend dan joggen en bijna zo snel als fietsen. Het leek mij een ideale hobby.

Na twee jaar (ja ik neem mijn tijd) rond te surfen op het net, waarbij ik duizenden pagina’s en uren Youtube videos bekeken heb kwam ik tot de conclusie dat wat ik met een longboard wou doen niet kan met één en hetzelfde longboard. Ik zou keuzes moeten maken, want een longboard kan niet én goed zijn om te cruisen, te downhillen en te LDP’en. Het zijn 3 totaal verschillende disciplines, die elk hun eigen longboard setup vereisen.

Ik heb vele berichten gelezen over een skateshop in Genk. Gespecialiseerd in snow- en skateboards, die ook longboards verkoopt. Vooral het dikwijls terugkerende commentaar “bedankt voor het deskundig advies” heeft mij overhaalt om eens naar Yetiboards af te zakken. Mijn vraag naar een longboard om lange afstanden mee af te leggen, eventueel al LDP’end en als het kan af en toe een bergje meepikken werd vlug gecounterd. Jij vraagt een F1 bolide om door de modder te rijden was het antwoord. Ik kon er wel mee lachen, want dat was net het antwoord dat ik verwachtte.

Er werden mij wat boards getoond die in aanmerking kwamen voor datgene wat ik er het meeste mee wou doen: afstanden afleggen en snelheid maken. Rekening houdend met mijn persoonlijke voorkeur (ik zie nu eenmaal niet graag pintails) en wat andere kleine details kwamen we uit op een Arbor Vugehausen. Als ik wat meer ervaring heb kan ik nog altijd kiezen voor andere wielen, lagers, bushings etc… Maar dat zijn dingen waar ik nu toch niet over kan beslissen, omdat ik er niets van ken. Er over lezen is een zaak, het zelf aanvoelen een andere.

In één weg ook een helm en kniebescherming gekocht. Handschoenen heb ik al. Want één ding is zeker: je gaat tegen de grond.
Morgen met Golb Jr. een rondje van 10 km langs het kanaal maken. Van brug tot brug. Ik ben benieuwd.

Leo’s Berenpoot

Leo's Berenpoot

Je kan aan de anatomie van een kat zien dat ze gebouwd zijn om veel te slapen. Ze hebben zelfs teddyberen onder hun poten!

Review: UltraFire Q5

Zoals ik al in een vorige post aanhaalde kocht is begin vorige maand een klein goedkoop zaklampje. Het moest een zaklampje zijn dat bestond uit metaal, met een LED lampje, een drukknop en het moest werken met één enkele AA batterij. Als het even kon, ook liefst niet te duur. Deze 5 eigenschappen vond ik terug in de UltraFire Q5.

Ik heb het lampje nu bijna twee weken op zak en gebruik het zo goed als dagelijks. Tijd dus om er een korte review over te schrijven.

UltraFire Q5

Om meteen tot de conclusie te komen: je krijgt waar voor je geld. Wat mag je verwachten van een lampje van net geen 4 euro?

De eerste indruk is alvast goed. Het lampje voelt stevig aan, is niet te groot en heeft een broekzak-clip. Wanneer ik er een AA batterij in steek valt mij op dat het ledje een mooi wit licht geeft en dat de lichtbundel gefocust kan worden. De licht opbrengst is wel heel wat minder dan die van mijn Fenix LD20, maar wat wil je dan ook van een lampje dat 15x minder kost en maar op 1,5 volt werkt. De UltraFire Q5 is ontworpen om zowel met een AA batterij als met een 3,6v 14500 batterij te werken.

Het lampje geeft wel voldoende licht om te lezen in een volledig verdonkerde ruimte of om je weg te vinden en een donkere trappenhal. Je zal er geen vliegtuigen mee uit de lucht schijnen, maar daar is het ook niet voor bedoeld.

Het lampje is twee keer gevallen, een maal uit mijn handen en een maal van de tafel. Je kan zien waar het lampje de grond geraakt heeft. Iets wat bij de LD20 zeker niet het geval is. Op sommige plaatsen is de verf ook al weggekrast, maar daar geef ik niet om.

UltraFire Q5

Ik heb ook ondervonden dat het gedeelte waar het LED lampje in zit uit zichzelf kan losschroeven. Wanneer dat gebeurt heb je geen contact meer en gaat het lampje niet aan. Op zich kan je dit snel verhelpen door alles terug aan te schroeven, behalve dat dit niet zo gemakkelijk gaat omdat je er geen vat op hebt.

UltraFire Q5

Al bij al ben ik dus best tevreden met mijn aankoop.

Blinde Vink

Thuis staat mijn auto altijd buiten. Enkel wanneer ze heel slecht weer voorspellen, met felle rukwinden, sneeuwbuien of vrieskoude doe ik de moeite om de auto in onze vrijstaande garage te parkeren. In het vakantiehuis waar we afgelopen weekend verbleven is er een inpandige garage, die bovendien een stuk groter is dan de garage thuis. Hier parkeerde is mijn auto dus binnen. Op de straat parkeren is geen optie, want er is immers geen parkeergelegenheid.

Na een dag begon het in de garage en de berging vreemd te ruiken. Een zure muffe geur die wat weg had van zwaveldampen en rotte eieren. Nadat ik de PMD zak en de afvoerputjes had gecontroleerd kon in maar tot één conclusie komen: de geur kwam niet van daar. Het zal dan wel van de auto komen. Diesel kan ook vreemd ruiken, en misschien beeld ik het mij maar in, omdat ik het niet meer gewoon ben om een auto binnen te “ruiken”.

Niets was minder waar. Thuis gekomen de auto eens wat gerondiger geinspecteerd: er zat een blinde vink in. Een dood vogeltje zonder hoofd.
Datzelfde beest dat in de winter het isolatie materiaal van de auto had verscheurd heeft een vogeltje in de plaats gegeven. Mooi gebaar, maar toch bedankt. Met latex handschoenen heb ik het vogeltje uit het motorcompartiment gehaald en een eervolle begrafenis gegeven in mijn compostbak. Eervol in de zin van: ik heb slechts moeten kokhalzen, en niet moeten overgeven. Het vogeltje mag dan wel dood geweest zijn: het zat boordevol leven…

blinde vink

Blinde Vink onder de motorkap

Singer 401 G – To Time The Rotating Hook

Voordat je begint met het timen van “the rotating hook” (draaiende haak?) check je best eerst of de persvoet op de juiste hoogte staat (dat is 7,493 mm van de steekplaat wanneer de persvoet omhoog staat), of de timing van de naaldstang (needle bar) correct is (de bovenste timing markeringen op de naald stang komt overeen met de needle bar ball bushing Z) en of de naald wel juist gepositioneerd is in de steekplaat voor rechtstikken. Doe je dat niet en begin je zoals ik met het timen van de rotating hook, dan zal je het opnieuw moeten doen als blijkt dat je naald niet juist gepositioneerd is.

De twee onderstaande foto’s geven weer wat we juist willen bereiken. De rotating hook moet precies in het midden van de naald staan wanneer de onderste timing markering gelijk staat met de needle bar ball bushing Z. Om het u gemakkelijk te maken gebruik ik dezelfde benamingen als in de Singer 401 Service Manual

Needle to hook timing

Op bovenstaande foto lijkt het alsof de hook al voorbij het midden van de naald is. Dit is echter gezichtsbedrog omdat de foto onder een hoek is gemaakt.

Needle to hook timing

Zet de kiesschijf op A-K en de rode hefboom om 3. Draai het handwiel naar u toe totdat de “lower timing mark” gelijk komt met de onderkant van de needle bar ball bushing Z. De naaldstang moet naar boven bewegen wanneer je het handwiel naar je toe draait.

Needle to hook timing

Aan de onderkant van de machine moet je nu de twee schroeven A7 in tandwiel G8 losdraaien. Terwijl je de “lower timing mark” op zijn plaats houdt, draai je nu aan tandwiel Y totdat de “rotating hook” precies in het midden van je naald staat. Wanneer dat het geval is, draai je de schroeven A7 terug stevig vast. Let erop dat de tandwielen G8 en W3 mooi in elkaar zitten en dat het tandwiel G8 niet tegen N8 zit. Er moet hier een opening blijven.

Als je alles goed gedaan hebt, moet de timing nu perfect zijn en zou de onderdraad opgepikt moeten worden bij het naaien.

Singer 401 G

Ik heb een naaimachine gekocht. Een Singer 401 G. Noem het gerust de internet vondst van het jaar.

Singer 401 G

Zowel Mrs. Golb als ikzelf vonden dat het tijd geworden was dat we onze eigen elektrische naaimachine kochten. We hebben al een Singer 128K, maar hoewel die nog perfect in orde is en loopt als een zonnetje, heeft deze machine een paar beperkingen. Zo kan je alleen maar een rechte steek maken, en kan je alleen vooruit stikken. Om je naad af te sluiten moet je dus het stof draaien. Niet onoverkomelijk, maar het kan beter.

Ik besloot dus om even wat websites af te schuimen met nieuwe naaimachines. En doordat mijn eisen voor een naaimachine niet min zijn, kwam ik al meteen tot de vaststelling dat mij dit een oor en een arm ging gaan kosten. Het goedkoopste “heavy duty” machine kostte al vlug 300 euro. En met heavy duty bedoelen ze eigenlijk: met deze machine kan je een jeans omboorden. Gezien het feit dat jeansbroeken omboorden waarschijnlijk 80% van het “echte” werk van de machine zal zijn, leek het mij niet verstandig om voor minder te gaan.

Via o.a. een tutorial op EDC Forums (ha ja, want ik ging mijn Skinth Sheath zelf maken hé) kom ik er achter dat oude naaimachines eigenlijk veel beter gemaakt zijn dan de huidige verkochte modellen. Het grote voordeel van de oudere machines is dat ze nog metalen tandwielen hebben, in plaats van plastic tandwielen in de recente (niet industriële, en dus nog betaalbare) modellen. Ik ben dus op 2dehands.be op zoek gegaan naar een oud, tweedehands toestel.

Het aanbod is vrij groot. ‘t Is te zeggen het aanbod van met riem aangedreven Singers en Pfaffs. En tussen die honderden antieke toestellen staat er één Singer 401 Slant-o-Matic. Singer’s eerste automatische naaimachine, aangedreven met tandwielen. De machine wordt verkocht met opbergmeubel, handleiding en alle bijhorende accessoires voor € 50. Er stond wel bij dat de machine wat onderhoud nodig had en niet meer de onderdraad oppikte.

Omdat de 401 ook in Amerika verkocht werd onder het typenummer 401a staat het internet vol van onderhouds- en herstellingstutorials. Ik besloot dus om het er op te wagen.

Nadat de verkoper mij wist te vertellen dat de motor het nog deed, ben ik de machine gaan oppikken. Thuis gekomen ben ik meteen begonnen aan een eerste inspectie. Eerst al het vuil, oude olie en vet verwijderd. Een haardroger is een handig hulpmiddel om aangekoekt vet te verwijderen! Daarna alles terug geolied en de kantwielen ingevet met lagervet. Een korte test bracht inderdaad aan het licht dat de onderdraad niet meer werd opgepikt. De “hook timing” zat redelijk verkeerd.

Tijd dus om de Singer 401 Service Manual te downloaden en aan het onderhoud te beginnen. Ik ben er 5 avonden mee zoet geweest, maar nu loopt de machine weer als een euh, naaimachine. Nu is Mrs. Golb aan de beurt om het kastje van een nieuw laagje verf te voorzien.

Wat ik allemaal gedaan heb:
1) machine gepoetst, geolied en ingevet
2) Hoogte van de drukvoet gecontroleerd (was nog in orde)
3) Timing van de naald gecontroleerd (was nog in orde)
4) de “hook timing” gefixt
5) de speling tussen de bobijn en de bobijn haak gecorrigeerd
5) de draad spanner helemaal gedemonteerd, gekuist en terug gemonteerd
6) de naald positie gecorrigeerd
7) de voet pedaal gefixt (de condensator was stuk)

De Drang Om Outdoor Materiaal Te Kopen

Of de drang om het kopen van outdoor materiaal al als ziekte erkend is weet ik niet, maar ik lijd er wel aan.

Dit keer gaat het over een zakmes met een zaag: de Victorinox Soldier.
Victorinox Soldier

Het mes is vorige week misschien 5 seconden in beeld geweest tijdens een uitzending van Survive That op Discovery Channel, maar voor mij was dat genoeg om het te willen. Dus ging ik op zoek naar de prijs en de eigenschappen van het mes.

Verzendkosten inbegrepen kost het mes op KnivesEnTools.be net geen 40 euro. Dat valt dus nog mee. Maar dan valt het mij op dat er aan dat mes geen tandenstoker en pincet zitten. Een van de meest gebruikte functies (op het mes na) van mijn Victorinox Spartan.

Geen idee waarom Victorinox dit heeft weggelaten bij de Soldier. Misschien omdat het niet bij de specificaties van het leger zat? Feit is dat er wel een Soldier bestaat mét pincet en tandenstoker, maar dat ze het dan een Trailmaster noemen.

Trailmaster

Maar die Trailmaster is dan weer gewoon zwart met een rood logo, zonder de twee componenten plastic schalen die voor extra grip moeten zorgen. Ik zou eigenlijk beide willen hebben. Goede grip, een tandenstoker en een pincet. Ik heb het mes immers niet écht nodig (behalve dan wanneer ik nog eens in een bos loop en tijdens een acute levensreddende actie een boom moet omzagen of zo) dus ik mag best wel wat kritisch zijn wat de eigenschappen betreffen.

Ik begin te twijfelen of de Victorinox Soldier, of de Trailmaster wel het mes is dat ik wil. Ik surf wat verder en kom de Leatherman OHT (One Hand Tool) tegen.

Leatherman OHT

Ook een leuk mes. Met één hand te bedienen, en alle functies zijn vanbuiten af bereikbaar. Je moet de tool dus niet open plooien om bv. het mes te kunnen openen.

Maar ik heb al een Leatherman. Niet dat dat een echt excuus is, want ik heb ook al 3 Victorinox messen.
De prijs valt ook nog redelijk mee, maar is toch weer net te veel om zomaar te kopen. Het is wel een heel volledig mes. Met zaag en een tang (die als pincet kan dienen). Als is het mes, en vooral de zaag wel behoorlijk kleiner dan bij de Victorinox Soldier en ontbreekt de tandenstoker.

Pff… keuzestress. Dan pas ik mij eigen anti-impulsieve-aankoop-regel maar toe: als ik het binnen een maand nog wil: dan koop ik het. Desnoods alle drie.

Om mijn koop honger te stillen heb ik dan maar een zaklamp gekocht op AliExpress.com. Een zaklamp heb je ook nooit teveel. Ik zocht er nog eentje om in mijn EDC kit te steken. Ik ben benieuwd naar de kwaliteit. If you pay peanuts you get monkeys zeggen ze. Wel ik heb 4 euro betaald…

The Expert

Zo gaat dat dus in het écht hé. Ik maak het wekelijks mee.
Komt er nog eens bij dat het dus blijkbaar overal ‘t zelfde is. Wij mensen zijn toch een vreemde soort.