Velgenstrips

Mooi weer, nieuwe motorseizoen, nieuwe RAD shop in Hasselt… 3 redenen om mijn motor wat extra te pimpen. Led lichten (richting aanwijzers en achterlicht) met alarmfunctie zou ik wel zien zitten, maar ik heb geen zin in het geklooi met de kabelboom en ik moet toegeven, heb niet veel kaas gegeten van elektriciteit. Daar hou ik mijn handen dan maar netjes vanaf.

Blijft er niet veel over dan wat stickers plakken. Op RAD.eu vond ik wat ik nodig had. Online bestellen kan, en is zelfs gratis vanaf 15 euro, maar ik had de stickers graag dit weekend nog geplakt. Niet dat ik een excuus nodig heb om met de motor te rijden, maar én stickers nodig hebben én een nieuwe RAD shop in Herk-de-Stad zijn twee uitstekende redenen om mijn motorlaarzen nog eens aan te trekken.

De shop is zeer groot en ruim en er is voldoende plaats om met twee personen tegelijk door de rayons te snuffelen. Gelukkig is er meer in voorraad dan wat de website aangeeft, en kon ik zo met o.a. nieuwe velgenstrips vertrekken.

Hoe je die dingen moet aanbrengen had ik al eens even opgezocht op youtube:

Met onderstaande als resultaat.

Wheel Striping

Tips voor het aanbrengen: zorg het wiel waarop je de strip wil aanbrengen vrij kan draaien. Hou de velgenstrip beneden tegen de velg gedrukt en draai aan het wiel, niet aan de velgenstrip zelf. Door het wiel te draaien vermijd je dat je strip gaat op en neer lopen. Laatste tip: wees niet te zuinig, de eerste 10 cm van het begin kan je best terug losmaken (zoals aangegeven in het filmpje) totdat het begin van de velgenstrip netjes aansluit met het einde. Er zit genoeg tape in het pakket voor 2 velgen aan weerszijden.

Beschermende Kledij Verplicht op Motor

Vanaf 1 september is het dragen van beschermende kledij verplicht voor bestuurders en passagiers van motorfietsen. Onder beschermende kledij verstaat de wethouder, naast de reeds jaren verplichte helm, handschoenen, een jas met lange mouwen, een lange broek of een overall en laarzen of schoenen die de enkels beschermen.

Een motorfiets wordt omschreven als “elk tweewielig voertuig zonder zijspanwagen (categorie L3e) of met zijspanwagen (categorie L4e), uitgerust met een motor met een cilinderinhoud van meer dan 50 cm3; indien het een motor met inwendige verbranding betreft, en/of met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van meer dan 45 km/h.”

Deze wet verandert voor mij niets aan het motorrijden, ik rij al zeven jaar met de motor, volledig gehuld in een motorpak, laarzen, handschoenen en een goede helm. Winter en zomer. Voor de Vespa-rijders zal deze wet misschien wel een domper op de feestvreugde zijn. Hun zie ik bij mooi weer meestal in korte broek en t-shirt rondsnorren. Zelfs vandaag kwam ik nog een hele bende tegen (waarvan minstens de helft de nodige rijervaring ontbrak) in korte broek, korte mouwen, sportschoenen en zonder handschoenen.

Eigenlijk vind ik het, net zoals het verbod op quads, een zinloze wet. Wie zichzelf niet wil beschermen moet dat zelf maar weten. Zonder een keurmerk in te voeren ben je nog niet zeker of je voldoende beschermd bent. Volgens de letter van de wet mag je dus met latex handschoenen, een jeansbroek, een KW jasje en Converse All-Stars op je motor kruipen, maar deze kledingstukken bieden 0,0% extra bescherming. Ik zou aan het einde van het jaar eens willen weten hoeveel boetes voor het niet dragen van de juiste kledij er zijn uitgeschreven. Iets doet mij denken dat dit niet veel zal zijn. Een extra wet die niet afgedwongen zal worden.

Dode Grillige Boom

Dead Tree At Sunset

Deze leuke boom ontdekte ik tijdens mijn betonrot-expeditie in Boirs. Ik vond hem interessant genoeg om er eens speciaal voor terug te rijden. Dit keer gewapend met mijn fototoestel.

Ik had vorige keer al gemerkt dat ik met een tegenlicht situatie te maken ging hebben vanuit het standpunt vanwaar ik de boom wilde fotograferen. Ik kon dus kiezen om ofwel heel vroeg in de morgen te komen, of heel laat op de avond. Het is vakantie voor mij, dus koos ik het tweede. De zon is nog niet ondergegaan, maar verstopt zich achter de bomen links op de foto, en zorgt bijna voor een halo effect boven de bomen. Daar was ik dus net een paar minuten te laat voor.

Een leuk weetje over deze boom is dat hij pas recent voor een groot stuk is afgestorven. Op de luchtfoto’s van Google Earth staat hij nog in al zijn glorie. Het stuk touw dat links in de boom hangt lijkt op de foto net een strop. In het echt is dit een soort band dat ze gebruiken bij het snoeien om de valrichting van de takken een beetje te leiden. Het feit dat deze boom precies op de grens tussen Vlaanderen en Wallonië ligt, zit daar dus voor niets tussen.

Tuikabelbrug – Godsheide

tuikabelbrug

Ik heb een nieuwe tanktas, en die moest ik eens uitproberen. Ze heeft allerlei zij-, gps- en kaartvakken en is groot genoeg om mijn camera in zijn cameratas in te vervoeren. Ideaal, want nu kan ik ook foto’s maken tijdens mijn motortripjes, zonder met die grote zijkoffers op stap te hoeven. Bovendien lijkt dit een betere oplossing want zo is mijn camera beter beschermd tegen hobbels en trillingen en kan ik hem gemakkelijker uithalen. Ik zou zelfs foto’s kunnen maken zonder af te stappen.

De tas is stevig en zit vast op de tank met magneten (die niet te kort bij het CF-kaartje zitten) en riemen. Ze geeft geen kik bij snelheden van 50 km per uur en enkele veelvouden daarvan. Het opschrift is wat opzichtig en niet echt toepasselijk (alsof ik in de woestijn ga rijden) maar ‘t is het functionele dat telt. Sleutels, zakdoeken, snoep, drinken en mijn fototoestel, het gaat nu allemaal in de tanktas en niet meer onder het zadel of in mijn zakken. Veel handiger en veel veiliger!

De plaats waar deze foto gemaakt is, is vorige maand nog in Koppen geweest (Fragment Koppen, Nutteloze bouwwerken: 4min 30sec). Als student kwam ik hier dagelijks voorbij, maar op de brug had ik nog nooit gestaan. Voor alles een eerste keer hé.

Hier ga ik zeker nog eens met mijn fototoestel rondlopen, want het is echt wel een knappe brug. Jammer dat ze maar half benut wordt.

Andere nutteloze bouwwerken kan je vinden op een kaart die Belgeoblog.be gemaakt heeft. Ongelofelijk hoeveel belastinggeld al verspilt is aan deze projecten, te bedenken dat ze in Boirs nog steeds niet aan het werk zijn…

Motorrijden, Een Sociaal Gebeuren.

‘s Zondag ‘s morgens afspreken aan een café en uzelf, al wachtend op je medereizigers, volgieten met koffie of Spa (laat ons hopen geen bier) is voor menig rijder een wekelijks ritueel.

Voor mij niet. Ik laat vrouw en kind thuis achter en trek er alleen op uit. Het enige dat we sociaal kunnen noemen tijdens mijn motorritjes is mijn rijgedrag en af en toe eens het gezwaai naar een andere motorrijder. Ik moet nergens zijn, en ik heb tijd genoeg, dus gaat het er rustig aan toe.

Vandaag was dat even anders. Tegenwoordig staan er overal 70 km per uur borden en mag je nog maar zelden 90 km rijden. Niet gemakkelijk als je rijdt met een motor die ofwel graag 60 km ofwel graag 80 km per uur wil. Opletten geblazen dus, want voor je het weet ben je geflitst. Gelukkig zijn ze aan de andere kant van de taalgrens zo vriendelijk om 50 meter voor de flitspalen borden te plaatsen die aangeven dat er flitspalen staan. Waarschijnlijk doen ze dat niet om ons een plezier te doen, maar om het filmrolletje niet om het uur te moeten wisselen. Les Riverains kunnen er anders ook wat van wat hard rijden betreft.

Ik ben de flitspalen nog maar net gepasseerd of ik stuik op een wegversperring die zo uit een Hollywoodfilm film zou kunnen komen. Twee combi’s en drie andere politievoertuigen. De enige agent die nog niemand aan het controleren is wuift mij toe. Met zwaaien ga ik er hier niet onderuit komen, dacht ik, dus zette ik mij maar aan de kant. “Bonjour Monsieur, côntrole.” Shit, dacht ik, nu kan ik dat hier gaan uitleggen in mijn Indianen Frans. Niet zo evident, want ik was al anderhalf uur onderweg en stapte als een cowboy van zijn paard, van mijn motor. De agent zegt nog wat, maar ik versta hem niet. Ik doe even teken dat ik mijn helm ga afzetten. Hij herhaalt zijn bevel en deze keer verstond ik hem wel. L’immutriculation, l’assurance et le certificat de conformité. Ik demonteer even het zadel en neem het documenten mapje dat op haar beurt in een quasi waterdicht zakje zit. Een geschenk van de vorige eigenaar van de motor. Handig, want zo heb je alles snel bij de hand. Ik trek er, met enige schwung, de eerste kaart uit: het inschrijvingsbewijs. De agent moest al lachen. ‘t Zal wel allemaal ok zijn zeker, zegt hij, want mensen die dat zo goed opbergen, die zijn meestal in orde. Al lachend geef ik hem nog het gelijkvormigheidsattest en de verzekeringspapieren. Dan moest hij nog mijn rijbewijs hebben. Dat zit in mijn portemonnee die in mijn binnenzak stak. Ondertussen ben zowel ikzelf als mijn motor al half uitgekleed.

Wou hij nog even weten of ik gedronken had en of ik even wilde blazen. ‘Safe’ natuurlijk! En als beloning kreeg ik nog een wegwerp alcohol test cadeau. Zelf drink ik zelden, en al helemaal niet als ik nog moet rijden, dus ga ik die geven aan iemand die dat misschien wél kan gebruiken. Aan de andere kant, als je niet zeker bent of je nog mag rijden, kan je evengoed nog 4 pinten drinken. Dan mag je zeker niet meer rijden. Dan kan je nog altijd iemand bellen om u te komen halen, je zou niet de eerste zijn.

Maar goed, ik mag verder rijden en moet plaats maken voor andere gelukkigen. In de rapte vergeet ik mijn oordopje terug aan te doen, en mijn handschoen zit een beetje verkeerd. Een paar kilometer verder zet ik mij aan de kant om wat te drinken, mijn boord documenten terug fatsoenlijk op te bergen en om mijn oordopjes weer in te steken. Hiervoor heb ik het zadel weer moeten losmaken en dat staat nu tegen de motor. Geen twee minuten later stopt er al een andere motorrijder. Ik geef hem een duim, want alles is ok. Om zeker te zijn vraagt hij of ik in panne sta. Neen dat is niet het geval, toch bedankt om te stoppen!

Zo zie je maar, motorrijden is een sociaal gebeuren, ook al rij je alleen!

Luie Motorfiets

Het zout is van de baan, het motorseizoen is alweer volop bezig. Ik heb ondertussen weer enkele uren en kilometers aan mijn rijervaring kunnen toevoegen en alles begint weer zo vlot te gaan als vorig jaar.

Hard rechtdoor rijden kan iedereen, maar op tijd stoppen is zeker zo belangrijk. U moet weten dat bij motorrijden (wat ze ook allemaal mogen beweren) alles draait om imago. Een zware motor, stoere kleding en een zo klein mogelijke schaamrand op je banden zijn belangrijker dan jij denkt. Tegenwoordig ben je niet meer populair als je op de openbare weg de Rossi uithangt. Het aantal mensen dat u dan tof vinden kan je op één hand tellen. En daarbij, als je voorbijflitst, dan zien ze je toch niet.

Je kan met je supersport naar een terrasje rijden, en omdat je de ganse middag toch alleen maar gaat kijken wie jou motor als tofste aanwijst, doe je dat in de t-shirt en teenslippers. Zo een motorpak is dan immers veel te warm. Maar je kan ook een namiddagje lekker gaan cruisen op bochtige wegen tegen een rustig tempo en zonder haast. En dan ‘s avonds nog even langs het terrasje voorbijrijden, de motoren bekijken (motoren blijven cool), langzaam keren (zonder je voeten aan de grond te zetten) en terug vertrekken.

De Joebars zullen branden van jaloezie, want jij kan iets wat zij niet kunnen. Maar om dat te kunnen, moet je wel oefenen. En oefenen begint bij lezen, want je moet eerst weten hoe het moet. En lezen kan je doen op Luiemotorfiets.nl. Een site boordevol nuttige informatie om meer plezier uit je motorrijden te halen.

De site van Goca bezoek ik ook af en toe, want daar staan de manoeuvres van het praktijkexamen voor het motorrijbewijs uitgeschreven. Een leeg (in mijn geval pas aangelegd) industrieterrein en wat kegeltjes zijn dan de ingrediënten voor een leerrijk uurtje motorgewenning. Ik kan het iedereen aanraden!

Wieler- En Andere Terroristen

Er valt her en der wat te lezen over het toenemend aantal tweewielers die dezer dagen weer buitenkomen na hun winterslaap.

Vorig weekend mocht ik ook weer getuige zijn van het machogedrag van twee 50 plussers uitgedost in veel te dure, vol reclame, spannende pakjes met een zeemvel in. Zo van die pakjes die een echte wielrenner gratis krijgt van zijn sponsor en waar de amateur veel geld voor geeft. Vandaag ben ik Tom Boonen, en wie zijt gij?

Ik had mijn motor, die ik zelf voor de eerste maal dit jaar van stal had gehaald, nog maar pas rustig warm gereden of ik kwam ze al tegen. ‘t Is te zeggen, ik reden voor mij. Zoals het een echte wielrenner betaamt natuurlijk niet op het fietspad, maar erlangs. Wanneer we op nog geen 20 meter van Café Den Dorstige Coureur zijn steken de twee heerschappen hun linkerarm uit en kijken achterom. Ze zien mij aankomen en rijden langzaam richting het midden van mijn rijstrook. Ze blijven mij aankijken en merken dat ik niet van plan ben om te stoppen en beginnen grimassen te trekken omdat ze hun voeten niet uit hun klikpedalen krijgen omdat ze dreigen stil te vallen als ik hen niet wil doorlaten. Op het fietspad stoppen om dan mooi recht over te steken zoals ze dat elke vijfjarige kleuter al aanleren kwam natuurlijk niet in hun op. Hun gemiddelde snelheid van hun kilometrikske zou anders te fel omlaag gaan.

Moest ik met een SUV gereden hebben, ze zouden het nog niet eens in hun hoofd gehaald hebben om al half te willen oversteken, maar van een motor hebben ze geen schrik. Ik anders wel van hun, want hoewel ik in mijn recht zou geweest zijn (zij maakte een manoeuvre, ik reed rechtdoor) zou het sowieso pijn gedaan hebben moest ik hun aangereden hebben. In de auto heb ik daar minder schrik voor.

Maar wat is dat toch met die wielrenners. Waarom kunnen die niet op het fietspad rijden? Als hun banden niet sterk genoeg zijn, dan moeten ze maar andere banden gebruiken. Waarom moeten die mannen een hobby uitoefenen waarbij ze andere mensen moeten hinderen? Ieder zijn ding natuurlijk, maar waarom moeten die fietsen ook allemaal zo licht zijn? Om harder te kunnen rijden? Maar wat is eigenlijk het doel van hun hobby? Een goede conditie kweken of veel kilometers afleggen. Als je met koersfiets 100 km kan fietsen, en met een hybride fiets maar 60 km, maar met dezelfde moeite, waarom fietsen ze dan niet op hybride fietsen, mooi op het fietspad en ‘t is evengoed voor hun conditie. Ze moeten toch nergens snel zijn, want ze doen het in hun vrije tijd.

Ik ga het er hier bij houden, want er zijn ook nog andere (gemotoriseerde) tweewielers waar ik horens van krijg. Dat soort caféracer dat je inhaalt op dezelfde rijstrook als waar jij op rijdt. Niet dat ik jaloers ben dat ze harder rijden, maar soms merk je pas echt laat dat ze langs je rijden (zelfs al spiegel je frequent). En ik behoud mijzelf het recht om de ganse rijstrook te gebruiken. Dat is wettelijk toegestaan zolang je in je eigen rijstrook blijft en ik doe dat ook. Wanneer er een flauwe linkse en rechtse bocht is, dan rij ik daar mooi de ideale lijn door. Er zal dan maar net weer een klojo mij willen voorbijsteken…

Schuberth S1 PRO

De Schuberth S1 PRO zou de stilte helm op aarde zijn. ‘Slechts’ 85 dB(A) bij 100 km per uur. Dat is natuurlijk geredeneerd dat je geen scherm en/of kuip op je motor hebt. In andere gevallen is het dus iets luidruchtiger.

Omdat je maar één hoofd hebt leek het mij geen slecht idee om een goede helm te kopen. Het is dus de Schuberth S1 PRO geworden.

De eerste motorrit met deze helm zit er ondertussen al op. En bij wijze van test ben ik thuis vertrokken zonder oorpluggen. Tot 70 km/uur is het lawaai in de helm goed te verdragen. Daarboven wordt het wat minder aangenaam. Omdat mijn motor een scherm heeft ben ik dan ook maar eens gaan rechtstaan, uit de turbulentie. Wat een verschil! Bijna geen lawaai meer.

De S1 PRO is ook beduidend meer aerodynamisch dan mijn vorige helm. Je krijgt geen pak slaag meer wanneer je, door je hoofd te draaien, langs je probeert te kijken.

Halverwege de rit gestopt om eens te zien wat het effect is van het rijden mét oorpluggen. Zelfs op een motor met windscherm is het dan ineens … stil! Echt stil. Wanneer de lokale dorpsbewoners boos naar je kijken, rijd je waarschijnlijk té hard in een té lage versnelling (grapje), je merkt er weinig van. Het kost allemaal heel wat minder moeite.

Thuis gekomen merk ik nog iets bijzonder bij het afzetten van mijn helm. Ik heb geen “zwaar hoofd”, zoals wanneer je een nachtje bent gaan stappen, en ik ben minder vermoeid. Een goede helm is dus echt wel een luxe.

Ducati – Bomma (0-1)

Aan de Lidl in Lanaken heeft een Ducati een overstekenden bomma niet kunnen ontwijken. Het gevolg ziet u in het onderstaande filmpje: een “brand new” uitbrandende Ducatie. Dat moet hartpijn doen!

Gelukkig hebben ze allebei niet te veel, alhoewel, de motard ziet er toch aardig aangedaan uit.