Belgacom Vervangt Tilgin Decoders

Toen ik dit weekend mijn TV inschakelde verscheen er de melding dat ik mijn decoders mocht gaan inruilen voor nieuwere exemplaren. De oude Tilgin decoders (V1 en V2) worden allemaal systematisch vervangen.

Postcode ingeven en Kialapunt selecteren. Twee dagen later waren mijn decoders geleverd.

Het goede nieuws is dat niet alleen mijn gehuurde decoder werd vervangen, maar ook de decoder die ik ooit in promotie voor 49 euro kocht.

Yeah!

Komen Eten

Tegenwoordig begint Komen Eten meer op een aflevering van F.C. De Kampioenen te lijken. Niet omdat ze niet kunnen voetballen, maar omdat het zo voorspelbaar wordt allemaal. Ten eerste heb je 4 gasten. Meestal twee mannen en twee vrouwen. Een oudere vrouw en een jong poepke. Pas aan het werk of nog studente. Van de mannen is er ene een homo en de andere een (wannabe) macho.

Vaste scènes in elke aflevering: het onthaal, het aperitief, voorgerecht of soepje, hoofdgerecht en dessert. Toegegeven: dat is nogal normaal ‘t zou anders geen kook-programma zijn.

Bij elke scène duiken de volgende elementen op:

  • De “ik ben normaal niet zo een aperitief-man, maar dit vind ik wel lekker”-man. Aperitief kan je vervangen door elk ingrediënt dat er die avond zal voorkomen, maar zal minstens één gast dit zinnetje uitspreken.
  • Chapeau. Chapeau dit, chapeau dat. Ik kan het woord chapeau niet meer horen. Zeg toch gewoon, goed gedaan, echt lekker, heel leuk, schitterend, uitstekend. En als je het dan toch met een hoofddeksel wilt uitdrukken, zeg dan: “hoedje af” of “hier doe ik mij hoed voor af”. Ik heb echt een degout van het woord chapeau. Of moet ik zeggen dat ik er de pest aan heb?
  • Cuisson. Zeg gewoon: dat is goed gebakken. Zever niet over cuisson. Zonder Mijn Restaurant zou je niet eens geweten hebben wat het wou zeggen.
  • De welverdiende punten. Een welverdiende 8 of 9, dat kan je nog zeggen. Alles minder dan 8 mag je niet meer benoemen met welverdiend.

En toch kijk ik daar naar hé…

Oh Oh Cherso

Oh oh, wat smijten ze nu weer op TV. Een TV serie over 8 jong volwassen Hagenezen, met een overschot aan allerlei hormonen, die op vakantie gaan in Cherso (Chersonissos).

Feesten, slapen en n**ken, dat is waar het allemaal om gaat. Al lukt het niet iedereen even goed. Gelukkig is er youtube om alle afleveringen te bekijken en moet je niet wachten tot het op TV komt. Ten eerste vind ik dat veel te laat (ik ga vroeg slapen) en ten tweede haat ik reclame.

In een dikke 3 uur heb je het ganse seizoen gezien, ik kijk al uit naar de winterversie: Oh Oh Tirol. Op youtube en zonder reclame uiteraard.

Waar Zijn De Teletubbies Gebleven?

De buitenaardse Teletubbies zijn met de noorderzon vertrokken. Of misschien wel in een zelf gemaakt zwart gat gedoken. Op de beelden van Google Earth, lijkt het zwarte gat op een vijver. Misschien moeten ze het bij het CERN niet zo ver gaan zoeken?

Vroeger:

Nu:

Most Daring

Als er nu iets is wat ik nog meer haat dan de 25 reclame onderbrekingen in een Amerikaans televisieprogramma, dan is dat wel het drie maal herhalen van de reeds getoonde beelden.

“Most Daring” is verschrikkelijk in. Moest ik dat programma, dat volgestouwd is met youtube filmpjes, regisseren, dan duurde het geen 5 minuten.

Eerst tonen ze wat gaat komen. Drie filmpjes kort na mekaar, waarbij ze het niet schuwen om de “clue” al te laten zien. Iemand die op zijn gezicht gaat, zie je in vol ornaat een “face-plant” maken. Dan komt er een titelscherm en beginnen ze met een ander filmpje. Net voor het einde stoppen ze en beginnen ze opnieuw bij het begin. Weer net tot het einde. De derde keer spelen ze het filmpje helemaal. De laatste 10 seconden herhalen ze opnieuw. Misschien nog een keer achterstevoren. Dan nog eens helemaal het filmpje en als besluit, onder de begeleiding van een coole quote, nog eens het hoogtepunt uit het filmpje.

Van een filmpje van 15 seconden kunnen ze een programma item maken van 5 minuten. En dan zet ik dus mijn TV af. Ik kan daar dus echt niet naar kijken. Ik loop naar mijn computer en open Youtube en zoek naar vallende mensen (zie een eerder post).

Most Daring: Grils getting PWNED

Dan heb ik mijn portie leedvermaak alweer gehad voor vandaag, in minder dan 3 minuten. Kan ik mij weer met wat anders bezig houden.

Surf Moeheid

Het internet mag dan misschien wel oneindig groot lijken, soms heb ik het idee dat ik alles al gezien heb. Dan heb ik al mij bookmarks al afgesurft, mijn RSS Reader leeg gelezen, mijn facebook gecontroleerd en de laatste status berichten op Twitter gezien. Dan stopt het voor mij. Dan is mijn internet “op”.

Dat geeft mij dan zo een vreemd gevoel. In de 14 jaar dat ik online ben, en 12 jaar dat ik surf heb ik dat nooit meegemaakt. Er was altijd wel wat te ontdekken of uit te pluizen. Stoppen met internetten deed ik als het tijd was om wat anders of wat leukers te doen, niet omdat het mij niet meer kon boeien. Nu gebeurt dat wel. Tegenwoordig meer en meer. Surf moeheid zal ik het maar noemen zeker.

En eigenlijk vind ik het helemaal niet erg. Het bewijst dat ik niet verslaafd ben aan het internet. Ik kan er gerust zonder, ik word het zelfs moe. Nog voor het moment komt dat ik denk: ik verveel mij, schiet er mij immers weer wat anders te binnen. Ik ben meester in het “mijzelf bezig houden”. Er valt altijd wel wat te knutselen (zeer ruim begrip, dat gaat van het stuksnijden van een stukje papier, tot het bouwen van druppelgeneratoren).

Het kan u misschien vreemd lijken, maar stilzitten voor de TV is voor mij geen optie. Als kind hadden wij thuis jaren geen TV, die passieve gewoonte van informatie vergaring heb ik mij nooit aangekweekt.

Bruno

Bruno Sels is met grote voorsprong mijn favoriete personage uit LouisLouise. Waarom? Om verschillende redenen. Zo ben ik al niet direct een verstokte TV kijker. Er zijn op TV niet veel dingen die mij lang genoeg kunnen boeien om het uit te houden tot aan de eerste reclame break. Meestal komt dat doordat het allemaal wat langdradig is en traag vooruit gaat. Bruno’s manier van praten en doen is juist het omgekeerde. Bruno is constant bezig met het ontmaskeren van Louise, en boekt ook bijna iedere keer wat vooruitgang. Hij mag dan wel gedwarsboomd worden door Louise en Lotje, hij zit er toch maar elke keer wreed goed op.

Voeg bij Bruno’s nerveuze gedrag ook nog eens zijn uitbundig gegesticuleer en zijn bevallige tegenspeelster Anouk, die hem steeds in de val weet te lokken, of naar de mond weet te praten zonder dat Bruno het door heeft, en je weet waarom ik een fan ben van Bruno.

Als ik van iemand fan ben, dan probeer ik die ook na te doen. Dan denk ik na over welke belachelijke situaties ik op het werk weer heb meegemaakt en speel ik mijzelf na, maar dan als Bruno. Eén keer heb ik het zelfs echt gedaan. Het absurde van de situatie gaf meteen ook de absurditeit van het probleem aan, en de oplossing was niet meer ver weg. Alleen vraag ik mij af of de andere doorhadden dat ik ‘Bruno’ was of dat ze dachten dat ik even flipte.

Het grappigste is toch wel dat er hier op het werk ook een ‘Bruno’ rodloopt. Nerveus, lang haar, luid sprekend, steeds aan het gesticuleren, en weet precies wat hij van een vrouw wil. Hij kan, aldus zichzelf, reeds aan de manier van stappen van een vrouw zeggen of ze bij hem past of niet (serieus). Ik denk er het volgende over: van zodra een vrouw kan stappen, gaat ze van hem lopen…

Star Trek 2009 Nokia

Na de addblockers in onze browsers en de digitale TV met doorspoel-knop blijft er voor de adverteerders niet veel meer over hun product in de kijker te zetten dan product placement.

In bovenstaand fragment, van slechts twee minuten, uit de nieuwste Star Trek film zien we Corvette, Nokia, Nike en horen we de Beastie Boys. Over het merk van de rugzak van de liftende jongen ben ik nog niet zeker.

Beste Tarief

Bestetarief.be was gisteren onrechtstreeks de aanleiding van een zeer hoog bezoekers aantal op deze blog. Even was er lichte paniek, want ik had geen idee vanwaar de hits kwamen en ik vreesde voor een aanval van één of andere klik robot.

Nergens vond ik een site die vandaag speciaal naar golb.be linkte en de laatste dagen heb ik ook niets spectaculairs geschreven.

Gelukkig brachten mijn uitgebreide statistieken deze morgen meer duidelijkheid. Bereken zelf uw goedkoopste gsm tarief was de meest bezochte pagina van de dag. Het vreemde van de zaak was dat niet een directe link, maar google.be de meest voorkomende instapbron was, en wel met de zoekwoorden “beste tarief”, “het beste tarief” en “het best tarief”. Wat kan dat geweest zijn? Een grootschalige internetcursus voor 1000 senioren? Maar de ip adressen waren allemaal verschillend, en uiteraard veelal uit België.

Misschien was er iets over op het nieuws? En jawel hoor: deredactie.be -> nieuws -> binnenland. In plaats van direct de gegeven url in te tikken gingen blijkbaar veel mensen opzoek naar beste tarief via Google, iets wat ik alleen maar kan toejuichen!

Bestetarief.be is dat nu eigenlijk wat? Buiten het feit dat de snelheid voorlopig gene vette is wel ja. Er wordt rekening gehouden met binnen- en buitenlandse gesprekken voor mobiele telefonie, met down- en uploadsnelheden voor breedband internet, met sociale tarieven, postcodes, helpdesk, call check up en – niet onbelangrijk voor veel mensen – fysieke verkooppunten.

Andere eerder verschenen berekeningmodules hielden hier geen rekening mee, zodat grote providers als Belgacom, Proximus, Mobistar of Telenet zelden bovenaan stonden als beste keuze. Die plaatsen werden steevast ingenomen door eerder exotische kleine providers, als dan niet MVNO’s op het Base netwerk. Nu wordt er dus ook rekening gehouden met factoren als extra dienstverlening en fysieke bereikbaarheid. Je krijgt dus voor jou wensen het beste tarief voorgeschoteld, en dat is een goede woordkeuze. Het is niet per definitie het goedkoopste.

Black Cat, White Cat

Na gisteren Borat gezien te hebben op 2BE had ik enorm zin om nog eens naar Black Cat, White Cat te kijken.

Het absurde gecombineerd met opjuttende muziek is de gemene deler tussen Borat en Black Cat, White Cat. Ik weet nog dat ik de eerste keer per ongeluk bij het zappen op Canvas was terecht gekomen, net toen de film begon. Verschillende keren dacht ik: wat ne brol / zever is mij dat hier, maar toch ben ik blijven kijken, en voor ik het wist zat ik helemaal in de film en was de film eigenlijk al gedaan.

We zijn gewoon om films in het Frans of het Engels te kijken en zonder dat we daar bij stil staan halen we toch enorm veel informatie uit de gesproken tekst en niet zozeer uit de ondertitels alleen. Met een film als Black Cat, White Cat ben je natuurlijk verplicht om alle tekst te lezen, want het Kroatisch ben ik niet meester.

Seffens eens kijken of hij in de Belgacom Film catalogus zit…