Zelfrijdende Auto Als Alternatief Voor De Trein

Bij elke treinstaking roept er wel ergens iemand dat er op zijn minst een minimale dienstverlening zou moeten zijn. Ik neem elke dag de trein om naar mijn werk te gaan, al meer dan 14 jaar. Mij hoor je niet roepen om een minimale dienstverlening, en ik ben er zeker van dat diegene die er om roepen, nooit een trein nemen. ‘s Avonds opeengepropt zitten als haringen in een ton. Dat is dan als je geluk hebt, en je juist aan een deur staat als de trein aan het perron stopt. Anders mag je in de gang blijven rechtstaan. Dan hebben we het niet over een speciale dag, neen dat is al zo wanneer er niets aan de hand is. Wanneer er geen klimatologische omstandigheden roet in het eten gooien, wanneer er geen spoorlopers zijn er geen technische mankementen de kop op steken of één of ander syndicaat beslist om te staken. Een minimaler dienstverlening dan dit is haast niet mogelijk, tenzij je met treinen wil gaan rijden met enkel staanplaatsen.

Een echt alternatief voor de trein heb ik nog niet. Met de auto in de file gaan staan is niet meteen mijn favoriete bezigheid, dus dat kan je al schrappen. Gelukkig mag ik regelmatig telewerken en kan ik zo al de meeste stakingen opvangen. Ik kijk echter wel uit naar de (semi)zelfrijdende auto. Want dan is er wél een alternatief, en niet enkel tijdens stakingen.

De maatschappelijke kost van een auto zo nu al lager liggen dan die van een trein. Als ik dan nog eens ontspannen in mijn eigen auto naar mijn werk kan rijden, dan zie ik geen reden meer om nog een trein te nemen.

Toevallig heb ik deze week heel wat kilometers met de auto gereden. Twee uur aan een stuk autorijden op de autosnelweg vind ik vermoeiend. Twee uur met de motor over kronkelweggetjes rijden vind ik ontspannend. Het gaat dus niet om de verlopen tijd, maar om de intensiteit van je concentratie. Als die intensiteit kan weggenomen worden doordat de auto’s semi zelfrijdend worden, dan wordt autorijden op een autosnelweg in druk verkeer ook weer een plezier. Doordat de auto’s met elkaar gegevens uitwisselen hoeft er niemand plots te remmen of van baanvak te veranderen. Niemand hoeft in de file te staan, want alle auto’s zouden hun snelheid kunnen aanpassen aan het geheel. De autosnelweg zou maximaal benut kunnen worden. Auto’s die naar dezelfde bestemming rijden zouden in een soort van trein kunnen rijden. Enkel de laatste kilometers moet je zelfstandig afleggen.

Dan krijg je plots een alternatief dat beter is dan een trein. Niet op je klok kijken om op tijd te vertrekken. Zeker zijn van een zitplaats, en geen last van andere passagiers. Voorspellingen spreken over zelfrijdende auto’s in 2020. Tesla wil volgend jaar haar modellen al een software update sturen waardoor ze voor 90% zelfrijdend zijn. Dat is niet meer zo veraf, dat ga ik in mijn carrière nog meemaken. Ik ga waarschijnlijk mijn kleinkinderen nog mogen uitleggen dat je vroeger 18 jaar moest zijn en je zelf met de auto moest rijden.

Ik ben echt benieuwd hoe het er binnen 10 jaar uitziet voor de NMBS en of ik dan nog met de trein naar mijn werk ga.

Controle Van Treinkaart

Het is mij opgevallen dat sinds de invoering van de mobib treinkaart, de controle van de vervoersbewijzen op een heel andere manier gebeurt. Niet onlogisch, want de mobib kaart moet je “scannen” om te weten of ze geldig is voor het traject en de klasse van het rijtuig waar je in zit. Maar wat ik vooral vaststel is dat de controle veel minder nauwkeurig gedaan wordt. Bij de oude moederkaarten moest de treinbegeleider kijken of het traject correct was, de geldigheidsdatum nog niet verstreken was en of het nummer van het validatieticket overeen kwam met dat op de moederkaart. In een weg had hij dan ook je foto gezien. Met de treinkaart reizen van je vrouw (moest je dat willen hé, puur hypothetisch) was dan niet zo evident, of je moest een pruik opzetten.

Nu gaat het helemaal anders. Je geeft aan de treinbegeleider je mobib kaart, waarna hij die tegen zijn draagbaar computertje houdt, om te zien of je kaart nog gevalideerd is. Je hoort een piep (liefst) of en peut en je krijgt je kaartje terug.

NMBS Treinkaart

Bij wijze van onderzoek geef ik mijn mobib kaart al twee maanden met de achterkant naar boven aan de treinbegeleider. Geen enkele treinbegeleider heeft de kaart omgedraaid en naar de foto gekeken. Had ik rondgereden met de treinkaart van Oprah Winfrey, ze hadden het niet gezien.

Ik zou eigenlijk wel eens willen weten waarom ze dat niet doen. Zouden ze daar de opdracht toe gekregen hebben? Of is het gewoon veel te tijdrovend om de kaart te draaien en naar de foto te kijken? Of doen ze dat uit respect voor mijn privacy? Want in tegenstelling tot bij een oude moederkaart staat op de mobib wel mijn naam duidelijk leesbaar. Ik zou het eigenlijk eens moeten vragen.

Personen Naast De Sporen

Spoor 2: door de aanwezigheid van personen naast de sporen heeft de P-trein naar Geraardsbergen een vertraging van ongeveer 10 minuten. Spoor 1: door de aanwezigheid van personen naast de sporen heeft de IC trein naar Gent een vertraging van ongeveer 10 minuten.

Daar sta ik dan, op het perron in Brussel-Noord, te wachten op mijn trein. Ik kijk even rond en zie meer dan duizend mensen naast de sporen. Wel NMBS, ze wachten gewoon op hun trein! Niets van aantrekken, gewoon doorrijden. Zo zijn wij op tijd thuis, zijn jullie stiptheidscijfers terug OK, geen gezaag van misnoegde pendelaars, iedereen content!

Samenstelling Trein

Mijn verlof zit erop, dus zit er niets anders op dan weer elke dag naar Brussel te pendelen. Zolang het allemaal vlot verloopt heb ik daar weinig problemen mee. Ik heb er immers zelf voor gekozen. Waar ik niet zelf voor kies zijn overvolle, vertraagde of afgelaste treinen, maar dat moeten we er soms helaas gewoon bijnemen.

Vandaag begon het alvast veelbelovend. ‘s Morgens was de trein netjes op tijd en niet te overbevolkt. ‘t Is dan ook midden in de verlofperiode, niet dat je dan veel volk moet verwachten. ‘s Avonds was het wat minder. Via Railtime kwam ik te weten dat mijn rechstreekse trein er de derde laatste halte de brui aan zou geven en niet meer verder zou rijden naar zijn voorzien eindstation. Moest ik deze trein nemen, dan zou ik 30 minuten vertraging oplopen op een traject van net iets meer dan een uur. Een beetje teveel van het goede dacht ik zo. Ik besloot dus om wat verder te werken en een trein later te nemen.

Ik reis in eerste klasse (het verschil moet er zijn, nietwaar?) en de trein die ik plande te nemen kende ik niet zo goed. Waar zit dat eerste klasse rijtuig? Soms is dat mooi in het midden, maar het kan ook helemaal van voor of van achter zijn. ‘t Zou handig zijn moest ik dit via een app kunnen opzoeken postte ik op Twitter. Kwestie dat ik mij strategisch kan opstellen om niet te veel door de trein te moeten lopen. Niet veel later kwam het antwoord (ik zal weliswaar wel al in de trein).

Via http://beluxtrains.net/indexnl.php kan je de samenstelling van een trein opzoeken. Neem nu bijvoorbeeld de IC trein 461, van Brussel-Zuid naar Visé: op deze pagina kan je mooi zien dat het vijfde en zesde rijtuig eerste klasse rijtuigen zijn. Op het perron zorg je dus dat je ergens in het midden staat. En als betrouwbaarheid staan er bovendien 4 sterren: “de treinsamenstelling is dagelijks door minstens een persoon geobserveerd of de treinsamenstelling is door officiële documenten bewezen.” Hulde aan de mensen met passie voor hun hobby, zo kan ik weten waar ik moet opstappen!

Kabeldiefstal

Vandaag in de trein weer een leuke anekdote meegemaakt. Eentje die een plaatsje in het pendelaarsboekje van Fons zou kunnen krijgen. Niet op de voorpagina, maar ergens in het midden. Een halve bladzijde, meer moet dat niet zijn.

Ik zat toevallig tegenover iemand die voor Infrabel werkte. Zijn GSM rinkelt. Aan zijn gezicht kan ik aflezen dat het niet zo een goed nieuws is. “Alweer? Waar? Lijn 26? Alle kabels weg? Twee posten uitgevallen? Ik zit nog in de trein, ik ben binnen 20 minuten in Brussel. Begin al maar, ik kom direct”. Het gesprek is afgelopen. Lachend informeer ik of we wel op tijd in Brussel gaan geraken. Dat bleek geen probleem te zijn, want we moeten niet langs lijn 26 (weet ik veel welke lijn wij nemen.).

Twee minuten later rinkelt de telefoon van de persoon langs mij. “Oeioeioei, das minder. En nu? Helemaal niks meer? Waar die kabels zijn of wa? Die kabels liggen in mijne koffer”.

Aha, zeg ik tegen de Infrabeller (let op de woordspeling): we hebben uw kabels gevonden!

Humor op een maandag morgen, je moet er niet teveel van verwachten 🙂

De kabels die de tweede persoon bedoelde waren gelukkig geen seinkabels of dergelijk, maar startkabels. Dochterlief had blijkbaar een lege batterij.

Algemene Staking – Maandag 30 januari 2012

Morgen is er nog maar eens een algemene staking. Uit onvrede.

Statistisch gezien zal 99,99 % van de bevolking deel uitmaken van een van volgende groepen:

1) kinderen
2) studenten
3) werklozen die:
3a) morgen doen zoals altijd
3b) morgen gaan actievoeren
4) werkende die:
5a) morgen gewoon gaan werken
5b) morgen gaan telewerken
5c) morgen een dag verlof nemen
5d) morgen staken én gaan actie voeren
5c) morgen staken en thuis blijven
5d) morgen doen alsof ze werken, maar stiekem niets doen omdat ze toch willen staken maar hun loon niet willen verliezen
6) bruggepensioneerde
7) gepensioneerden
8) politiekers
9) renteniers

En laten we duidelijk zijn: tenzij je tot categorie 8 of 9 behoort ben je hoe dan ook gejost. Of zoals de Braboneger het zegt: gewoon betalen.

Opgesloten

Gisteren morgen, zoals gewoonlijk, de vroege trein genomen om te gaan werken. Net na het instappen komt de treinbegeleider al mijn vervoersbewijs controleren. Ik nestel mij zo goed en zo kwaad mogelijk en probeer om nog wat verloren slaap in te halen. Ik word na een tweetal minuten eigenlijk al terug gewekt door iemand die op een deur zit te kloppen. Ik geef er geen aandacht aan, en probeer om terug in te dutten. Er wordt weer op de deur gekopt (hard geklopt, zacht gekopt) en even later hoor ik ook geroep “hallo, is daar iemand”.

Ik besluit als enige reiziger om dan toch maar eens op onderzoek te gaan. Het geluid komt vanuit het toilet.

– “Hallo, ik zit vast, help mij hier eens uit. Ik krijg de deur niet open.”
Samen proberen we om de deur van de wc open te trekken, maar er is maar weinig beweging in te krijgen.

* “Lukt niet” zeg ik, “ik krijg er niet veel beweging in. Ik zal de treinbegeleider erbij gaan halen, die is juist nog voorbijgekomen.”

– “Ik BEN de treinbegeleider, we moeten harder aan de deur trekken”

Ik moest er even mee lachen. Stel u voor, de treinbegeleider vast op het toilet. Wie gaat dan de deuren opendoen bij de volgende halte? Een paar forse rukken later ging de deur gelukkig open. Net op tijd, want we waren bijna aan het volgende station.

“Waarschijnlijk is het water op” zei de treinbegeleider, “dan sluit het toilet zich vanzelf af”. Niet handig als je er zelf nog opzit dacht ik bij mijzelf.

De treinbegeleider nam zijn gsm en ik stapte terug naar mijn zitplaats. Ik hoorde hem nog vertellen: “Ik ben eruit geraakt, ‘t is in orde”.

De rest van de treinrit is iedereen stil en rustig gebleven, ik heb nog een uurtje kunnen maffen. De trein: elke dag een nieuw avontuur.

Pendelaars Blog

Als we iemand kunnen helpen met een opdracht die deel uitmaakt van zijn postgraduate opleiding tot Manager in de Interactie Communicatie, dan willen we dat gerust doen.

Wie moet er geholpen worden? Yves Frateur.
Hij moet op zijn blog http://pendelaars.blogspot.com/ in twee weken tijd zoveel mogelijk bezoekers zien te ontvangen. Doe de man dus een plezier en breng zijn blog een bezoekje door even op de vorige link te klikken.

Ik heb misschien wel geen blog over pendelen, maar ik ben een pendelaar en ik blog er wel af en toe eens over.
Kijk maar eens naar de tags pendelen, pendelaar en NMBS.

Help! Ik Word Gegijzeld!

Meer dan mij er eens goed over opjagen kan ik niet doen. Ik word de komende twee dagen gegijzeld door de bende van o.a. Jos Digneffe. En dat gijzelen mag je gerust letterlijk nemen. Ik (en alle andere pendelaars – het reizigersvervoer) zijn niet eens het onderwerp van de staking. Neen, wij zijn een middel om hun eisen kracht bij te zetten. Een menselijk schild om meer media aandacht te krijgen.

Overal waar ze staken zie je stakerspiketten en brandende paletten. Mensen gehuld in gekleurde vuilzakjes, en slabbetjes in hun nek om hun gezever op te vangen. Hogere rangen dragen een regenjasje of een fleece in de kleur van hun vakbondsorganisatie. De top enkel een gekleurde das.

Maar als er staking is bij de NMBS, dan zie je niemand. Zelfs niet om u proberen te overtuigen waarom ze staken. Meneer Digneffe, grijp deze kans en zorg voor een primeur. Ga dinsdag 19 oktober tussen 15u00 en 17u00 maar eens uitleggen aan de mensen in Brussel-noord waarom er nu weer maar eens gestaakt moet worden.

Waarom gijzelen jullie niet de toplui van de NMBS en de bevoegde minister? De pendelaars zouden nog sympathie voor u krijgen! En als je niet weet hoe je een pallet in brand moet steken: ik weet wel een paar methoden om vuur te maken.