Hij kreeg daarvoor geen huur, maar slechts een onkostenvergoeding, voor een beetje water, elektriciteit en verwarming. 40 euro per dag per azielzoeker!

WTF? Onkostenvergoeding? 40 euro * 4 * 30 = 4800 euro per maand. Zitten die daar met een serieus lek in hun waterleiding en ligt daar geen dak op dat huis?

Dat is 57600 euro per jaar. Netto! Voor dat geld wil ik ook azielzoekers opvangen. Ze mogen zelfs alle dagen mee eten. Bovendien beloof ik dat ik hen niet zal belasten met huishoudelijke taken en dat ik mijn gras zelf zal blijven afrijden.

Lach er maar mee, maar die mannen kosten de belastingbetaler (u en ik dus) wel meer dan dat een gemiddeld gezin kan verdienen.

Lees zeker ook:

1. Un Euro Cinquante-Cinq
2. Roodharigen Gratis Naar Walibi
3. Auvibel Kopieertaks Geeft Een Verkeerd Signaal

Vorig jaar heb ik drie weken rondgereden met een schop en een borstel in mijn koffer. Twee keer heb ik mijzelf moeten uitgraven om thuis te kunnen geraken. Dat zal dit jaar niet het geval zijn hoop ik.

Lees zeker ook:

1. De Eerste Sneeuw Van Het Jaar
2. NMBS = Goed Bezig
3. Sneeuw!

Soms worden troostprijzen uitgedeeld om de deelnemers gemotiveerd te houden. Wanneer we vroeger bij de zwemclub wedstrijd hadden, kregen we allemaal een medaille. Gewonnen, verloren of zelfs gediskwalificeerd, het maakte allemaal niet uit.

Een troostprijs koop je soms ook voor jezelf. Als je een hele dag alle winkels hebt afgelopen en niets hebt gevonden dat je mooi vindt of dat je past, dan moet je wat kopen om op te beuren. Een prulletje, een plantje, iets kleins…

En dan heb je die kerel die “Ai se eu te pego” zingt. Letterlijk vertaald “als ik je te pakken krijg”. In het publiek proberen honderden knappe vrouwen het bijhorende dansje zo sensueel mogelijk uit te voeren. Langs elkaar, elk voor zich, proberen ze Michel Teló te overtuigen om voor hun te kiezen. Ze krijgen iets meer dan twee en een halve minuut om het beste van zichzelf te geven.

Dat er veel mooie vrouwen in het publiek staan, is duidelijk. Er is zelfs al een spelletje aan de gang op facebook en Twitter om aan je vrienden mee te delen welke vrouw jij de mooiste vindt. Wat denk je van die op 0:26 of 0:52, of 1:58? Mijn favoriet is die op 1:47, omdat dat de enige is die in close up goed belicht is, en ik zie niet goed in het donker (beetje op zeker spelen).

Maar daar ging het hier eigenlijk niet over. Ik had het over troostprijzen.
Als je goed kijkt zie je op de achtergrond af en toe ook wat mannen staan. Homo’s? Ik denk het niet! Het zijn de troostprijzen voor al die vrouwen die vandaag na 2:46 niet met Michel mee naar huis mogen. Ai ai se eu te pego!

Lees zeker ook:

1. 9 Vrouwen

De site van Whiteboards.be zag er eenvoudig en professioneel uit (met “de no-nonsens whiteboardspecialist” als slagzin mag dat ook wel), en de prijzen en leveringskosten vielen erg mee. Zeker als je weet wat ze durven vragen voor een speelgoed whiteboard in een speelgoedwinkel.

Size does matter, dus koos ik er eentje uit de Pro Series van 100cm x 200cm.

Een bestelling geplaatst voor 15uur wordt de volgende dag geleverd. Dat wou ik wel eens zien. Omdat ik vandaag toch de hele dag thuis zou zijn plaatste ik gisteren rond 14uur mijn bestelling. Ik was enorm verrast toen er deze morgen om 8u35 al een bestelwagen voor mijn deur stopte om mijn whiteboard te leveren. Dat was ruim binnen de tijd!

Tijdens de middagpauze even van de aanwezigheid van de Mrs Golb profiteren om het bord te monteren. 6 gaten later (4 voor het bord en 2 voor de lol) konden we onze eerste kribbels al optekenen. Zalig gewoon… m’n eigen whiteboard. Ik voel mij al meteen belangrijker

Geen gerelateerde berichten.

Voor de Moleskine liefhebbers die een beetje om hun centen willen letten is er goed nieuws. Club lanceert haar eigen merk. In de collectie van het huismerk zitten nu ook Moleskine Look-a-Likes. De kwaliteit is net ietsje minder dan die van een echte Moleskine, maar voor de rest is de uitvoering hetzelfde. 192 gelijnde pagina’s een, een bladwijzer, een accordion vak en een elastiek om het boekje mooi gesloten te houden. Bovendien zijn de boekjes verkrijgbaar in verschillende kleuren en kosten ze slechts een fractie van de prijs van een echte Moleskine. Tot 30 september krijg je er zelfs 2 + 1 gratis.

3 notitieboekjes voor minder dan de prijs van één Moleskine. Ik heb alvast een voorraadje ingeslagen. Jammer dat ze geen agenda’s hadden in dezelfde vorm, dus die zal ik zelf moeten maken.

Lees zeker ook:

1. Moleskine Strip
2. 500 Moleskine Miles
3. Aantrekkingskracht Van Een Moleskine

Eerst met de schop de koek van zeep en ander afval weggeschopt, daarna met een trekveer, een tuinslang een ijzerdraad een touw en een stuk elektriciteitskabel geprobeerd om de verstopping weg te krijgen. Zonder al te veel succes. Even een hulplijntje gepleegd naar de schoonmoeder om te vragen of zij geen rioolrat had. Dat had ze niet, maar ze had wel van die stevige Bekaert draad. Na wat gepruts werd eindelijk duidelijk wat de verstopping veroorzaakte…

Mijn eerste idee was dat dit de kop was van een konijn. Maar wat zou een konijn in een riool doen? Het moet dus wel van een rat zijn. En wel een hele grote, eentje die ik niet wil tegenkomen. De kop is 8cm lang en 5cm breed. Je kan je wel inbeelden hoe groot het lijf dan moet geweest zijn. Het lijf heb ik overigens niet gezien, dat was waarschijnlijk al lang ontbonden.

Bwèrk, ik heb mijn handen al 4 keer gewassen en ik voel mij nog vuil. Ik denk dat ik mij ga douchen met Dettol…

Geen gerelateerde berichten.

Vorige week stuurde ze mij een mailtje met de naam van het spelletje: IQ-Twist!

Na wat google-en erachter gekomen hoe het spel juist in elkaar zat en dat de maker ervan ook de maker was van “Hide & Seek – Pirates” een spelletje dat Golb Jr. nogal graag speelt.

Vandaag eindelijk de tijd gevonden (hoezo verlof?) om eens een speelgoedwinkel binnen te stappen en het spelletje aan te schaffen. Thuisgekomen werd al vlug duidelijk hoe knap dit spel in elkaar zit en hoe verslavend het werkt. Bovendien toont Golb Jr. ook al behoorlijk wat interesse om het zelf te spelen. Iets wat ik zeker zal aanmoedigen aangezien zijn ruimtelijk inzicht nog wat verder ontwikkeld mag worden.

Geen gerelateerde berichten.

Mijn vrouw had altijd al een Singer naaimachine gewild, niet om mee te naaien, maar ter decoratie. Niet veel later nadat een tante ons vertelde dat ze er eentje op overschot had, stond er een echte Singer in onze hal.

Met zijn goudkleurige opschriften en decals zag de naaimachine er waardevol uit. Maar een korte zoektocht op het internet leerde mij dat dit maar een illusie was. Singer produceerde immers aan de lopende band naaimachines. Naaimachines van uitstekende kwaliteit trouwens, waardoor er nu nog steeds heel veel exemplaren te vinden zijn. Zoals steeds bepaald de wet van vraag en aanbod de prijs en daardoor zou de naaimachine maar 50 euro waard zijn. Enkel bij exemplaren die in uitmuntende staat verkeren, zonder krassen of gebruikssporen, kan de prijs oplopen tot om en bij de 1000 euro.

Elke naaimachine is voorzien van een uniek serienummer. Tijdens mijn zoektocht naar de waarde kwam ik op de site van Singer zelf te weten waar en wanneer mijn naaimachine gemaakt is. De letter Y verklapt dat de machine in Clydebank, Scotland werd gemaakt. Het serienummer bracht aan het licht dat het om een type 128K machine gaat, genummerd op 24 maart 1934.

Nu ik de waarde en ouderdom van de machine kende, vroeg ik mij af of het nog zou werken. In de lade van het naaimachinemeubel zaten een heleboel toebehoren en naalden. Zelfs een extra spoel. Mijn zoektocht naar een handleiding kon beginnen.

Alle onderdelen waren nog mooi geolied (de vorige eigenaar moet er echt wel goed voor gezorgd hebben) en de draad was vlug gespannen, maar het was pas nadat ik uitgevist had hoe de spoel in de “vibrating shuffle” werkte dat er genaaid kon worden. Na een poosje werd ik er zelfs handig in. 100% oog-hand-voet coördinatie.
Uit het stof van een oud hemd toverde ik zowaar een zakje om mijn gsm in te steken.

Nu nog een paar eenvoudige patronen zoeken op internet en ik kan mijzelf een nieuw kostuum maken, zelfs als de elektriciteit uitvalt

Geen gerelateerde berichten.

In 2009 maakte Kolby Kirk zich het voornemen om 100 keer te gaan wandelen. In mei van dat jaar bereikte hij reeds zijn doel. De uitdaging voor volgend jaar zou iets groter zijn: 500 mijl wandelen. Zowel tijdens, voor als na een tocht pende hij zijn bevindingen neer in een Moleskine. In 2010 vulde hij drie exemplaren met verslagen, kaarten en de anatomie van planten en dieren.

500 Km wandelen op een jaar, dat lijkt mij ook nog te doen. Dat zijn ongeveer 10km per week. Een doel dat tot een goed einde te brengen is zonder halsbrekende toeren uit te halen. Vanaf 1 juni begin ik eraan. Eens zien hoever ik geraak.

Lees zeker ook:

1. Aantrekkingskracht Van Een Moleskine
2. Moleskine Strip

De nacht was al goed verlopen, want ik had mijn naam al in verschillende logboekjes mogen noteren. Ik begon een beetje moe te worden, maar besloot toch om nog verder te gaan. Ik zou de laatste van de avond gaan ophalen, en dan naar huis gaan. ‘t Zou beslist een mooie afsluiter worden. De geocache waar ik mijn zinnen op gezet had lag in een bos dat omringd was door velden. De ingang van het bos was goed te bereiken via de verkavelingswegen. Ik kon mijn auto parkeren tot op een goeie 50 meter van de cache.

Meteen toen ik uit de auto stapte overviel het bos mij. Enkele seconden voordien zat ik nog in een veilige cocon, en nu stond ik in een donker en onbekend bos. Mijn ogen hadden zich nog niet aangepast aan de plotse duister en ik was nog helemaal niet eigen aan de omgeving waarin ik mij bevond. Iets wat je veel minder hebt wanneer je al wandelend het bos zou betreden.

Mijn hart bonkte in mijn keel, maar toch besloot ik om mijn missie verder te zetten. Ik probeerde mijzelf te overtuigen dat in België de mens nog steeds bovenaan de voedselketen staat. Beetje bij beetje beginnen mijn ogen te wennen aan de duisternis en raak ik gewoon aan de geluiden in het bos. Ik neem mijn gps bij de hand en stap stilletjes naar de cache-locatie. Ik probeer hierbij zo weinig mogelijk geluid te maken. Niet alleen omdat ik geen dieren wil doen verschrikken (die mij dan weer verschrikken) maar ook om er zeker van te zijn dat ik de Zombies zou kunnen horen aankomen.

De gps leidt mij naar een plekje in het bos dat hoofdzakelijk bestaat uit hazelaar. Een dicht begroeid bosje dus waarin je niet ver vooruit kan kijken. Ik zit al enkele minuten gehurkt rond te zoeken op de plek waar mijn gps het nulpunt aangeeft wanneer ik plots in de verte een ijzige kreet hoor van een vrouw in nood. Niettegenstaande mijn eerste gedacht “pubers in het bos” was, ging mijn nekhaar rechtstaan en sloeg mijn hart een slag of twee over. Ik probeerde te luisteren of ik reactie kon horen van de andere pubers, gelach of geroep, maar ik hoorde niets. Tien seconden later, weer een ijzige kreet, dit keer een stuk dichterbij dan de eerste keer. Toen ik de ijzige kreet een derde keer hoorde, nog luider en dichter dan de vorige twee keren en daarbovenop ook nog eens iets hoorde lopen door het dichte bos, koos ik het hazenpad.

Zonder twijfel een nieuw persoonlijk record op de 50m. Instappen ging vliegensvlug en ik denk dat het niet te chronometreren valt hoe vlug mijn deur op slot was. Er zat iets in dat bos was uit was op geocachers…

Eens in de auto voelde ik mij weer veilig. Ik ben rustig naar huis gereden en heb die nacht goed geslapen. ‘s Anderen daags bij daglicht ben ik de cache gaan loggen. Ik kon geen sporen vinden van geocacher-etende zombies, maar het heeft mij toch een tijdje bezig gehouden welk dier mij zo de stuipen op het lijf heeft gejaagd.

Totdat ik onderstaand filmpje op youtube vond:

Het was zonder twijfel een schreeuwende vos. Zeg nu zelf, zou jij alleen in het bos willen zitten terwijl je dit geluid hoort en niet weet wat het is?

Geen gerelateerde berichten.