Drie Voor De Prijs Van Eén – Hans Anders

Nu ik al meer dan een jaar mijn lenzen niet meer kan (ver)dragen, draag ik terug permanent een bril. Mijn vorige bril werd gekozen om ‘s morgens en ‘s avonds te dragen als ik nog geen lenzen in had. Die bril heeft dus meer in een doosje gezeten dan op mijn neus. Dat was jammer genoeg ook zichtbaar aan de glazen, die net op de belangrijkste plaatsen vol krassen stonden. Tijd dus voor een nieuwe.

Hans Anders had een leuke reclame: drie brillen voor de prijs van één, dus gingen we daar eens een kijkje nemen. “Kan ik je ergens mee helpen?” vroeg de verkoopster. Ja, ik zoek een nieuwe fiets zei ik (die flauwe grap zat klaar en moest er dus uit). We werden meteen geholpen en attent gemaakt op de reclame die op dat moment lopende was: drie brillen voor de prijs van één. Omdat ik met mijn gecompliceerde sterkte regelmatig buiten deze gratis acties viel, vroeg ik direct wat de voorwaarden qua glazen waren. Die bleken er niet te zijn, en ik kon beginnen kiezen. Het is geworden: één Rayban, ontspiegeld, twee maal verdund en met anti kras laag. Een tweede Rayban met zonneglazen op sterkte, en als derde een nieuwe zonnebril voor Mrs. Golb. En dat allemaal, voor de prijs van één bril, ik kon mijn ogen niet geloven.

Toen ik mijn brillen tien dagen later mocht gaan afhalen en hem om mijn neus zette, zei ik nog tegen de verkoopster “voila, nu zie ik er Hans Anders uit” (ja, die flauwe grap zat ook klaar en moest er ook uit 😉 ). De verkoopster deed er zelfs een dansje bij, ik was beslist niet de enige onnozelaar die die opmerking maakte.

Ondertussen zijn we twee weken verder en buiten Mrs. Golb, die de bril is mee gaan kiezen, heeft nog niemand gezien dat ik er Hans Anders uitzie. Dat is mij even Hans Anders uitgevallen dan dat ik gedacht had.

Natvoer

Sinds vandaag ben ik er rotsvast van overtuigd dat mijn katten Nederlands verstaan.

Deze morgen tijdens het ontbijt zei Mrs. Golb tegen mij: geef jij de katten seffens natvoer? Na het ontbijt, en toen Mrs. Golb al naar haar werk vertrokken was besloot ik om de beestje eten te geven. Het containertje met droge brokjes was leeg, dus dat moest ik eerst even gaan vullen. Toen ik daarna de eetbakjes met de droge brokjes vulde kwamen de katten op de bakjes afgelopen.

Eten deden ze niet, ze draaiden zich om en keken mij aan met van die grote ronde ogen, een en al pupil. Ik hoorde ze haast denken “WTF maat, natvoer had ze gezegd”. Terwijl ik een stapje achteruit zet, komen ze langzaam, als twee uitgehongerde hyena’s op mij af…

Ik als de weerlicht naar de berging, op zoek naar natvoer, met in mijn kielzog onze kattin. Toen ik het juiste zakje vast had (ja ze zijn hier nogal kieskeurig) miauwde ze en spurtte ze terug naar haar eetbakje. Zakje openscheuren (bwa wat stinkt dat) en in het bakje kappen. Ze hadden precies honger, want in geen tijd was alles opgegeten.

Kleuteronderwijzers Opgelet!

Dinsdag is het weer zover: 1 september. De start van het nieuwe schooljaar.

Er is een klein stukje “Muzische vorming – zang” dat jullie kleuteronderwijzers best even opfrissen.
Johan Goossens zingt het even voor:

Zorg dat jullie het van buiten kennen tegen het eerste oudercontact, ergens begin oktober.

Graag gedaan, geen dank.
Golb

Realo En De M-Score

Afgelopen week is er veel te doen geweest om minister Schauvliege’s M-score. Elk huis zou een M-score moeten krijgen. De M staat voor mobiliteit en moet aangeven hoe goed een woning aansluit op het openbaar vervoer en het wegennet. Maar ook hoe dicht je woning ligt bij belangrijke voorzieningen zoals scholen, ziekenhuizen en winkels. Als een gepland proefproject zou slagen, zou de minister deze M-score zelfs willen verplichten voor alle huizen. Zou kunnen toekomstige kopers nog vlugger zien welke impact de ligging van hen nieuwe woning zal hebben op hun verdere leven.

Uiteraard kwam er meteen van alle kanten kritiek op idee. Niet alleen omwille van het betuttelende, maar ook omwille van het verplichte karakter. Hebben we niet al genoeg regels, en zouden de meeste burgers niet in staat zijn zelf deze analyse te maken?

Toen ik dezelfde week realo.com ontdekte, vroeg ik mij af of Joke Schauvliege’s M-score geen marketing campagne was van de makers van deze immosite.

Naast de typische immo zoekcriteria zoals type pand, prijs, locatie, aantal slaap- en badkamers, geeft deze site ook buurtinformatie weer. Zo kan je eenvoudig weergeven waar er openbaar vervoer is, waar er scholen en winkels zijn. Onder andere data die voor de M-score gebruikt zal worden. Maar je kan nog veel meer weergeven. Er zijn nog 7 andere type’s demografische gegevens beschikbaar. De gemiddelde inkomens, het aantal jonge gezinnen, het aantal grote gezinnen, het aantal singles, het aantal hogeropgeleiden, het aantal werkzoekende en de multiculturaliteit van de buurt. Allemaal data die de immo-site bekomen heeft dankzij het open data beleid van onze overheid. Die M-score moet dus helemaal niet meer berekend, worden. De M-score is er al.

Bovendien vind ik de info die ik op realo.com kan vinden bijzonder nuttig. Ik denk zelfs dat ik de site ga bookmarken zodat ik gemakkelijk een vooronderzoek kan doen als ik nog eens een huis ga kopen *kuch* *kuch*. Niet dat ik het er zonder niet zou kunnen, maar Realo heeft als privé onderneming iets gerealiseerd wat de overheid nooit beter zou kunnen. Alle interessante beschikbare data netjes voorgesteld in één website.

De M-score op zich is geen slecht idee. Door elk huis een M-score te geven zou de overheid kunnen zien waar de bind-spots zich bevinden, om zich dan te focussen op het verbeteren van die blinde mobiliteits vlekken. 10 of 20 jaar later maak je dan opnieuw een snapshot en kijk je hoeveel je de situatie hebt kunnen verbeteren. Daarvoor zou de M-score wel nuttig zijn, maar toch niet om de burger nog meer te betuttelen en tegelijkertijd op te zadelen met extra papierwerk, al dan niet digitaal.

Rising Tide Car Wash

Vader start Car Wash om zijn autistische zoon zin te geven in het leven.
Resultaat: bloeiende zaak die meerdere andere personen met autisme aan werk helpt. Door hun oog voor detail en hun gemak om procedures te volgen leveren ze uitstekend werk en maken ze hun klanten in een stap ook gelukkig.

Mooi.

De Kat Van Sabine

Op een dag zat er een vreemde kat onder mijn tuinhuis. Ze was mager, zat onder de vlooien en miauwde zielig. De eerste dagen liet ze zich niet aanraken, maar kwam ze wel het eten opeten dat we haar brachten. Langzaamaan wonnen we haar vertrouwen en konden we haar aaien. Toen ze zich ook liet vastpakken zijn we ermee naar de dierenarts gegaan. Daar kreeg ze de nodige zorgen, werd ze ontvlooid en ontwormd.

Haar eigenaars hebben we ondanks verwoede pogingen nooit kunnen opsporen en haar zelf houden was geen optie gezien onze twee andere katten het niet zo goed met haar konden vinden. We schakelde dus de hulp in van het dierenasiel om een geschikt pleeggezin voor haar te vinden. Eén van de reacties op het adoptiebericht was onderstaande tekening van de gevonden kat.

SabineWisman.com
Illustratie: SabineWisman.com

Vreemd dacht ik, wie maakt er nu zomaar een tekening van een kat die tot voor kort nog onder mijn tuinhuis zat? Dus ging ik op onderzoek (ahum).

Lang heb ik niet moeten zoeken want ik kwam meteen uit op de website van Sabine Wisman. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar deze dame is een schrijver/illustrator. Een vertaler/tolk voor het visuele zeg maar. Hoe meer ik rondsnuffel op haar website hoe meer ik van haar werk begin te houden.

Toen ik haar om toestemming vroeg om haar tekening te gebruiken mailde ik: “Je hebt een aparte stijl, maar hoe meer ik er van zie hoe leuker ik het vind.” In haar antwoord schreef ze dat ze om de tekst moest glimlachen. Het was een compliment maar ook weer niet.

Ik geef het toe, het was niet erg tactvol. Mijn excuses daarvoor, het was fout van mij. Ik ben gewoon om naar tekeningen te kijken. Ik ben geen lezer. Een stripverhaal, dat las ik niet. Ik keek altijd alleen maar naar de prentjes. Maar bij het werk van Sabine is de tekst ook belangrijk. Misschien zelfs belangrijker. De humor zit verborgen in de tekst. Het positivisme spat ervan af. Het doet mij lachen.

En zo kreeg dit kat-verhaal een onverwachte wending.
Niet alleen werd er een fantastisch pleeggezin gevonden voor de kat, maar heb ik weer een leuke website kunnen toevoegen aan mijn favorieten.

De Drang Om Outdoor Materiaal Te Kopen

Of de drang om het kopen van outdoor materiaal al als ziekte erkend is weet ik niet, maar ik lijd er wel aan.

Dit keer gaat het over een zakmes met een zaag: de Victorinox Soldier.
Victorinox Soldier

Het mes is vorige week misschien 5 seconden in beeld geweest tijdens een uitzending van Survive That op Discovery Channel, maar voor mij was dat genoeg om het te willen. Dus ging ik op zoek naar de prijs en de eigenschappen van het mes.

Verzendkosten inbegrepen kost het mes op KnivesEnTools.be net geen 40 euro. Dat valt dus nog mee. Maar dan valt het mij op dat er aan dat mes geen tandenstoker en pincet zitten. Een van de meest gebruikte functies (op het mes na) van mijn Victorinox Spartan.

Geen idee waarom Victorinox dit heeft weggelaten bij de Soldier. Misschien omdat het niet bij de specificaties van het leger zat? Feit is dat er wel een Soldier bestaat mét pincet en tandenstoker, maar dat ze het dan een Trailmaster noemen.

Trailmaster

Maar die Trailmaster is dan weer gewoon zwart met een rood logo, zonder de twee componenten plastic schalen die voor extra grip moeten zorgen. Ik zou eigenlijk beide willen hebben. Goede grip, een tandenstoker en een pincet. Ik heb het mes immers niet écht nodig (behalve dan wanneer ik nog eens in een bos loop en tijdens een acute levensreddende actie een boom moet omzagen of zo) dus ik mag best wel wat kritisch zijn wat de eigenschappen betreffen.

Ik begin te twijfelen of de Victorinox Soldier, of de Trailmaster wel het mes is dat ik wil. Ik surf wat verder en kom de Leatherman OHT (One Hand Tool) tegen.

Leatherman OHT

Ook een leuk mes. Met één hand te bedienen, en alle functies zijn vanbuiten af bereikbaar. Je moet de tool dus niet open plooien om bv. het mes te kunnen openen.

Maar ik heb al een Leatherman. Niet dat dat een echt excuus is, want ik heb ook al 3 Victorinox messen.
De prijs valt ook nog redelijk mee, maar is toch weer net te veel om zomaar te kopen. Het is wel een heel volledig mes. Met zaag en een tang (die als pincet kan dienen). Als is het mes, en vooral de zaag wel behoorlijk kleiner dan bij de Victorinox Soldier en ontbreekt de tandenstoker.

Pff… keuzestress. Dan pas ik mij eigen anti-impulsieve-aankoop-regel maar toe: als ik het binnen een maand nog wil: dan koop ik het. Desnoods alle drie.

Om mijn koop honger te stillen heb ik dan maar een zaklamp gekocht op AliExpress.com. Een zaklamp heb je ook nooit teveel. Ik zocht er nog eentje om in mijn EDC kit te steken. Ik ben benieuwd naar de kwaliteit. If you pay peanuts you get monkeys zeggen ze. Wel ik heb 4 euro betaald…