Glijbaan In Dadipark

Voor Wim, omdat dit zijn foto is!

Slide

We staan er tegenwoordig niet meer bij stil. Elke dag kijken we naar honderden foto’s op het internet. Niemand vraagt zich nog af wie de fotograaf is. In veel gevallen is dit ook niet nodig. Veel foto’s zijn in opdracht gemaakt. Er is voor betaald en de fotograaf neemt er min of meer afstand van. Maar soms is het helemaal niet de bedoeling dat de fotograaf in de anonimiteit verdwijnt.

Het overkwam Wim. Zijn foto pronkt ineens in verschillende lijstjes van de top x van mooiste verlaten plekken in de wereld. Lijstjes die de sites natuurlijk ook allemaal van elkaar pikken, maar zonder enige bronvermelding. Jammer genoeg, maar gezien de aard van het internet zal deze foto nog dikwijls opduiken, zonder de naam van haar schepper. Lees het verhaal op zijn blog.

Iemand die oprecht geïnteresseerd is in de foto en de fotograaf wil leren kennen zal hard moeten zoeken. Maar misschien helpt dit: deze foto van de glijbaan in Dadipark is van Wim!

Meer info:
https://www.facebook.com/urbanexploration.be
https://twitter.com/urbexbe
http://urbanexploration.be/
http://www.flickr.com/photos/young_crazy_fool/

TrekPak

Eentje voor de fotografen onder jullie: de TrekPak.

TrekPak

Vorm eender welke rugzak of koffer om tot een drager van je fotomateriaal. Hun grootste troef: allemaal zonder velcro. Velcro gaat moeilijk los, kleeft waar het niet moet kleven en na een tijdje gaat het er niet zo mooi meer uitzien. Niet dat ik mij daar ooit zorgen om heb gemaakt, maar het systeem van de TrekPak ziet er ook simpel uit.

TrakPack Detail

De TrekPak is nog maar een prototype is nog niet in productie. Daar beginnen ze pas mee nadat ze de nodige $ 15000 opgehaald hebben. Kijk zelf maar eens:
http://www.kickstarter.com/projects/trekpak/trekpak

Amerika In Kleur: 1939 – 1943

Vroeger was de wereld in zwart-wit, vanaf de jaren 60 kwam er wat kleur. Niet dezelfde kleuren die we nu kennen, maar van die waar een roodachtige waas over hangt. De lucht zag er toen ook anders uit, om maar te zwijgen over de huidskleur van de mensen. Althans, zo beeld ik mij dat in. Komt hoogstwaarschijnlijk door de vele zwart-wit foto’s en kleuren dia’s die ik bij mijn grootouders heb gezien en door de ingekleurde westerns.

Gelukkig kom je als eens een site als denverpost.com tegen, en tref je daar foto’s aan gemaakt tussen 1939 en 1943. Helemaal in kleur, alsof ze gisteren gemaakt zijn: Captured: America in Color from 1939 – 1943.

Paracord Baldric

Omdat mijn nieuwste aanwinst (de Driftwoodwalker Bushcrafter), net zoals mijn Mora clipper, een gebruikersmes moet zijn, ben ik op zoek gegaan naar een manier om het gemakkelijk te dragen.

De meest voor de hand liggende optie is natuurlijk om het mes aan mijn riem te dragen. De schede is daar voor gemaakt, en is voorzien van een stevige riemlus. Wanneer ik een dagje plan om in mijn tuin te werken (er is altijd wel een klusje voor een mes), of wanneer er op de kampweide van de scouts wat gesjord moet worden, dan zal je het mes waarschijnlijk aan mijn riem terugvinden.

Alleen gaat dat sjorren op een kampweide niet dikwijls voorkomen, en gaat werken in de tuin altijd gepaard met korte onderbrekingen om ergens ‘t een of ‘t ander te gaan halen. Gaande van potgrond tot kebab. Om te voorkomen dat ze bij de AVEVE of bij Hasan spontaan hun kassa afgeven wanneer ik binnenkom, moet ik dus mijn mes thuislaten. Riem losmaken, gsm holster afschuiven, mes afschuiven, gsm holster terugschuiven en riem vastmaken. En bij thuiskomst opnieuw het omgekeerde. Daar heb ik geen zin in, zeker niet wanneer ik slechts eventjes naar de compostbak wil lopen om de wekelijkse portie brocoli te gaan versnijden (met een mes rondlopen, dat niet in zijn schede zit, is gevaarlijk).

Wat ik zocht was een riem om over mijn schouder te dragen en naar ‘t schijnt heet dat een baldric. Ik had nog wat paracord in mijn kast liggen en maakte met behulp van de cobra steek, waarmee ik eerder al armbandjes maakte, een schouderriem van ongeveer 95cm. Daar kruipt ongeveer twaalf meter koord en een half uurtje tijd in.

driftwoodwalker-9

Ik ben tevreden van het resultaat, want gelukkig kan ik beter knopen leggen dan foto’s maken in het avondschemer.

driftwoodwalker-10

Bijkomend voordeel van de baldric is dat je je mes ongezien onder je jas in het bos kan dragen terwijl het toch gemakkelijk te nemen is. Over de legaliteit hiervan wil ik mij niet uitspreken. Het mes op zich is geen verboden wapen, en je mag het dus bij je hebben mits je een geldige reden hebt. Wat een geldige reden is is niet expliciet in de wet opgenomen en het zal dus van situatie tot situatie en van de wetsdienaar in kwestie afhangen. Maar omdat je het niet kan zien, en omdat de kans vrij klein is dat de politie je plots zal fouilleren wanneer je in het bos wandelt, is het baldric-style dragen van je mes vrij risicoloos.

Het mes ligt nu met baldric in mijn schuif, klaar om gebruikt te worden. De baldric omdoen kost vrijwel geen tijd en kan je gemakkelijk al wandelend doen. Voor mij dus een prima oplossing.

Reetjes

Ik heb in 2010 veel te weinig foto’s genomen. Niet eens de helft van de twee voorgaande jaren. De sluiterteller stopte op 1808 kliks. De oorzaak hoef ik niet ver te zoeken: de interesse is een beetje afgenomen en de weinige vrije tijd die ik voorheen in fotografie stak, steek ik nu in andere zaken. Dingen zoals wandelen, geocachen en bush/armchair-craften.

Op zich zijn die dingen prima te combineren met fotografie, maar je moet je er wel op voorzien. Je moet je camera meezeulen. Daar knelde voor mij nogal eens het schoentje. Ik wou niet altijd in een bos lopen alsof ik de derde wereld oorlog ging uitvechten. Een tas met geocache-spullen, eten en drinken en dan ook nog eens een tas met mijn fototoestel. En als er dan al wat te zien was, was het al weg vooraleer ik mijn fototoestel goed en wel uitgepakt had. Het fototoestel heeft voor mij alleen een toegevoegde waarde als het schietklaar binnen handbereik rond mij hangt.

Gewoon rond je nek, op je buik is geen pretje als je ook nog eens 5 km wil wandelen. Je ziet niet alleen uit als een toerist, bij elke stap die je zet botst je toestel tegen je buik. Rustgevend zou ik het niet noemen.

Als een bandolier over je borst is een optie qua draagcomfort, maar de nekband is te kort om het toestel te kunnen gebruiken, zonder eerst je arm er terug uit te halen. Qua snelheid geen goed idee. Een rapidstrap zou hiervoor een prima oplossing zijn, maar dat kost natuurlijk weer wat. En hoe doe je dat dan in combinatie met een rugzak?

Ik heb het veel goedkoper opgelost. Gewoon de nekband over mijn linkerschouder en vastgemaakt met een musketon aan de schouderriem van mijn rugzak. Op die manier heb je toch genoeg speling om het toestel te hanteren en hoef je geen schrik dat het van je schouder zal glippen. Voor mij werkt het perfect. Ik heb er zo al een paar wandelingen opzitten zonder dat ik het idee had dat de camera een last was. Het enige waar je op moet letten is dat je je camera eerst losmaakt voordat je je rugzak ik de koffer van je auto smijt.

Of het ook wat opleverde? Jazeker: twee reetjes gespot in het bos. Voor extra aandacht aan compositie, scherpte, licht etc was er geen tijd. 25 meter is misschien niet ver, maar met slechts 85mm, een razendsnel diertje met een schofthoogte van amper 60 cm en mijn scheef oog, is dit het beste wat ik kan laten zien:

Reetjes

10 foto’s in 3 seconden en dan nog was dit de enige waar ze allebei op stonden.

De Stadia Van Een Fotograaf

Deze grappige grafiek over de stadia van een fotograaf heb ik gevonden via de blog van Thomas

Stages of a photographer

In welk stadium van fotograaf zit jij? Ik zonder twijfel ergens tussen “the first tripod” en “dammit I suck”. Daar ga ik nu met dit stralend weer meteen iets aan doen. Beter worden doe je alleen maar door te oefenen.

Decathlon – Wed’ze Reverse

Op TV zag ik de reclame van de Wed’ze Reverse rugzakken. Ik vond dat ze wat weg hadden van de slingshot rugzakken van Lowepro.

Natuurlijk niet van uiterlijk, maar qua idee om een tas op je rug te dragen. Een tas die je met een enkele beweging voor je buik kan schuiven, om zo gemakkelijk aan je materiaal te kunnen zonder je rugzak om de grond te zetten.

Spijtig dat hier in de directe omgeving geen Decathlon is, anders kon ik eens gaan kijken of die tasjes ook konden dienen om fotomateriaal in op te bergen. Want Lowepro maakt dan misschien wel goede tassen, een slingshot mankeert toch wel een schouderriem om comfortabel te kunnen dragen. En de rugzakken zijn niet bepaald mooi te noemen.

Photoshop Of Niet

Tegenwoordig moet er bij elk programma dat op de buis komt gemeld worden of er gedaan wordt aan “product placement”. Een luttele twee seconden worden de letters PP in een of andere hoek op het scherm getoond. Wie naar Thuis kijkt en Frank Bomans in close-up een blik Jupiler ziet opentrekken legt dan onmiddellijk de link. De kijker weet dan dat het hier puur over product placement gaat. NOT.

Wel hetzelfde willen ze nu gaan doen met foto’s. Er gaan stemmen op om elke foto die gefotoshopt is te voorzien van een logo. Dat logo zou de lezer moeten duidelijk maken dat dit geen origineel beeld is, maar een geperfectioneerde foto. Is dat nu echt nodig?

Ik zelf heb er geen problemen mee, hoewel ik niet ga beweren dat ik niet onbewust beïnvloedbaar ben. Maar dat logo of de kleine lettertjes, die gaan het verschil niet maken. Mensen zien toch alleen maar wat ze willen zien. Ik durf te wedden dat 99% van de thuiskijkers die PP niet eens heeft opgemerkt. Deden ze dat wel, dan wisten ze waarschijnlijk niet waarvoor die twee letters stonden.

Hetzelfde geldt voor alle reclames voor rimpelcrèmes, tandpasta’s en cholesterol verlagers. Onderaan het beeld van de kleurige animatiefilmpjes staat er geschreven dat het om een “overdreven weergave” gaat, maar wat bij de kijkers blijft hangen is dat zinnetje, maar juist die overdreven weergave.

Een logootje zetten op een foto zal dus het verschil echt niet maken. Wie wantrouwig is over de authenticiteit van een foto, die heeft meestal gelijk. Wie wil geloven dat hij echt is, doet dat toch. Laat toch die belachelijke regeltjes en logootjes weg of verbied het fotoshoppen helemaal.

Binnen het jaar schreeuwen we dan om gefotoshopte beelden. Wie wil er nu naar een model kijken met wallen onder haar ogen, een plooi teveel en een snor?