15 jaar heb ik dat bijl bijgehouden. Het is twee keer mee verhuisd. Eindelijk heb ik de tijd genomen om het op te knappen.

Er is heel wat werk in gekropen, en ik zou er eigenlijk nog veel meer werk in moeten steken. Desondanks ben ik toch al heel blij met het voorlopige resultaat. Alles samen denk ik dat ik er, verdeeld over verschillende weken, een zestal uur werk in heb gestoken.

Het bijl was echt bot, ik denk dat de snede 3mm dik was. Je kon er nagels mee inkloppen. Dat heb ik dus allemaal moeten afvijlen. En dan heb ik nog niet genoeg gevijld. De snede is nu wel scherp (wat zeg ik: haarscherp), maar van de wangen van het bijl had ik ook nog veel meer ijzer moeten afvijlen. Zo zou het bijl veel dieper in het hout kunnen kappen.

De steel heb ik op maat moeten snijden en schuren. Om de steel stevig in de bijlkop vast te zetten heb ik twee wiggen gebruikt. Een houten en een metalen. De steel zit vast door de zelfgemaakte houten wig, die op haar beurt vast zit door de metalen wig.

Na het vijlen kwam het slijpen. Eerst met een ruwe slijpsteen, dan met wet&dry 80 – 250 – 600 op een zacht schuursponsje, om daarna over te schakelen op mijn japanse waterstenen 800 – 1200 en 6000.

Ik ben echt benieuwd hoe goed het bijl zijn scherpte zal houden. ‘t Is immers gemaakt van kwaliteitsstaal want er staat “CHINA” op Moest het vlug weer bot zijn, dan kan ik nog altijd de wangen van het bijl verder afwerken en het opnieuw slijpen. Ook al lijkt het alsof de sop de kolen niet waard is, omdat het bijl praktisch onbruikbaar zal zijn, maar ik kan er wel veel van leren. Altijd handig wanneer ik ooit eens een écht bijl wil kopen. Een Gransfors Bruks of een Wetterlings. Of beter zelfs, wanneer ik een van voorgenoemde bijlen in slecht onderhouden staat, voor een appel en een ei, op de kop kan tikken op een rommelmarkt

Geen gerelateerde berichten.

De meest voor de hand liggende optie is natuurlijk om het mes aan mijn riem te dragen. De schede is daar voor gemaakt, en is voorzien van een stevige riemlus. Wanneer ik een dagje plan om in mijn tuin te werken (er is altijd wel een klusje voor een mes), of wanneer er op de kampweide van de scouts wat gesjord moet worden, dan zal je het mes waarschijnlijk aan mijn riem terugvinden.

Alleen gaat dat sjorren op een kampweide niet dikwijls voorkomen, en gaat werken in de tuin altijd gepaard met korte onderbrekingen om ergens ‘t een of ‘t ander te gaan halen. Gaande van potgrond tot kebab. Om te voorkomen dat ze bij de AVEVE of bij Hasan spontaan hun kassa afgeven wanneer ik binnenkom, moet ik dus mijn mes thuislaten. Riem losmaken, gsm holster afschuiven, mes afschuiven, gsm holster terugschuiven en riem vastmaken. En bij thuiskomst opnieuw het omgekeerde. Daar heb ik geen zin in, zeker niet wanneer ik slechts eventjes naar de compostbak wil lopen om de wekelijkse portie brocoli te gaan versnijden (met een mes rondlopen, dat niet in zijn schede zit, is gevaarlijk).

Wat ik zocht was een riem om over mijn schouder te dragen en naar ‘t schijnt heet dat een baldric. Ik had nog wat paracord in mijn kast liggen en maakte met behulp van de cobra steek, waarmee ik eerder al armbandjes maakte, een schouderriem van ongeveer 95cm. Daar kruipt ongeveer twaalf meter koord en een half uurtje tijd in.

Ik ben tevreden van het resultaat, want gelukkig kan ik beter knopen leggen dan foto’s maken in het avondschemer.

Bijkomend voordeel van de baldric is dat je je mes ongezien onder je jas in het bos kan dragen terwijl het toch gemakkelijk te nemen is. Over de legaliteit hiervan wil ik mij niet uitspreken. Het mes op zich is geen verboden wapen, en je mag het dus bij je hebben mits je een geldige reden hebt. Wat een geldige reden is is niet expliciet in de wet opgenomen en het zal dus van situatie tot situatie en van de wetsdienaar in kwestie afhangen. Maar omdat je het niet kan zien, en omdat de kans vrij klein is dat de politie je plots zal fouilleren wanneer je in het bos wandelt, is het baldric-style dragen van je mes vrij risicoloos.

Het mes ligt nu met baldric in mijn schuif, klaar om gebruikt te worden. De baldric omdoen kost vrijwel geen tijd en kan je gemakkelijk al wandelend doen. Voor mij dus een prima oplossing.

Lees zeker ook:

1. Lowepro Topload Zoom 2
2. Paracord Survival Armband
3. Decathlon – Wed’ze Reverse

Op zich zijn die dingen prima te combineren met fotografie, maar je moet je er wel op voorzien. Je moet je camera meezeulen. Daar knelde voor mij nogal eens het schoentje. Ik wou niet altijd in een bos lopen alsof ik de derde wereld oorlog ging uitvechten. Een tas met geocache-spullen, eten en drinken en dan ook nog eens een tas met mijn fototoestel. En als er dan al wat te zien was, was het al weg vooraleer ik mijn fototoestel goed en wel uitgepakt had. Het fototoestel heeft voor mij alleen een toegevoegde waarde als het schietklaar binnen handbereik rond mij hangt.

Gewoon rond je nek, op je buik is geen pretje als je ook nog eens 5 km wil wandelen. Je ziet niet alleen uit als een toerist, bij elke stap die je zet botst je toestel tegen je buik. Rustgevend zou ik het niet noemen.

Als een bandolier over je borst is een optie qua draagcomfort, maar de nekband is te kort om het toestel te kunnen gebruiken, zonder eerst je arm er terug uit te halen. Qua snelheid geen goed idee. Een rapidstrap zou hiervoor een prima oplossing zijn, maar dat kost natuurlijk weer wat. En hoe doe je dat dan in combinatie met een rugzak?

Ik heb het veel goedkoper opgelost. Gewoon de nekband over mijn linkerschouder en vastgemaakt met een musketon aan de schouderriem van mijn rugzak. Op die manier heb je toch genoeg speling om het toestel te hanteren en hoef je geen schrik dat het van je schouder zal glippen. Voor mij werkt het perfect. Ik heb er zo al een paar wandelingen opzitten zonder dat ik het idee had dat de camera een last was. Het enige waar je op moet letten is dat je je camera eerst losmaakt voordat je je rugzak ik de koffer van je auto smijt.

Of het ook wat opleverde? Jazeker: twee reetjes gespot in het bos. Voor extra aandacht aan compositie, scherpte, licht etc was er geen tijd. 25 meter is misschien niet ver, maar met slechts 85mm, een razendsnel diertje met een schofthoogte van amper 60 cm en mijn scheef oog, is dit het beste wat ik kan laten zien:

10 foto’s in 3 seconden en dan nog was dit de enige waar ze allebei op stonden.

Geen gerelateerde berichten.

Deze leuke boom ontdekte ik tijdens mijn betonrot-expeditie in Boirs. Ik vond hem interessant genoeg om er eens speciaal voor terug te rijden. Dit keer gewapend met mijn fototoestel.

Ik had vorige keer al gemerkt dat ik met een tegenlicht situatie te maken ging hebben vanuit het standpunt vanwaar ik de boom wilde fotograferen. Ik kon dus kiezen om ofwel heel vroeg in de morgen te komen, of heel laat op de avond. Het is vakantie voor mij, dus koos ik het tweede. De zon is nog niet ondergegaan, maar verstopt zich achter de bomen links op de foto, en zorgt bijna voor een halo effect boven de bomen. Daar was ik dus net een paar minuten te laat voor.

Een leuk weetje over deze boom is dat hij pas recent voor een groot stuk is afgestorven. Op de luchtfoto’s van Google Earth staat hij nog in al zijn glorie. Het stuk touw dat links in de boom hangt lijkt op de foto net een strop. In het echt is dit een soort band dat ze gebruiken bij het snoeien om de valrichting van de takken een beetje te leiden. Het feit dat deze boom precies op de grens tussen Vlaanderen en Wallonië ligt, zit daar dus voor niets tussen.

Lees zeker ook:

1. Boompuist
2. Pimp My Ride
3. Bladwesplarve

‘t Leven zit soms vol verrassingen. Wat begon met de herontdekking van een ongebruikt Schell kraantje in mijn garagekast eindigde bij de Schell Milsa Druppel Generator. Het eerste ontwerp, dat gebruik maakte van een Cola Light fles, flopte. Ten eerste was de dop vrij moeilijk waterdicht te krijgen (hé je wou toch druppels?) en ten tweede bleef de fles niet goed liggen. Het eerstvolgende object dat ik in het vizier kreeg was een lege melk brik en wat teflon windingen later was de Schell Milsa Druppel Generator geboren. Hoera!

De Schell Milsa Druppel Generator is traploos instelbaar van nul tot 1000 druppels per minuut, rolt niet weg én past bovendien onder je bed. Na het fotograferen is hij in een handomdraai op te splitsen in een Schell kraantje en een lege melk brik. Het kraantje leg je terug in je garage kast, en de melk brik steek je in de blauwe PMD zak. U weet niet wat u mist… Koop hem nu!

Lees zeker ook:

1. Moët
2. Water Druppels
3. Dag van de lege trein verschoven?

Zoals bij de meeste dingen ben je langer bezig met de voorbereidingen en met het opruimen achteraf, dan met het echte fotograferen. Als waterbak gebruikte ik onze grootste zwarte ovenschaal. Een groot stuk karton moest dienst doen als achtergrond. Eigenlijk had ik liefst een witte achtergrond gehad, maar dat had ik niet in huis. Maakte eigenlijk ook niet veel uit, want als je hard genoeg flitst, dan krijg je elk oppervlak spier wit. Aan de plafond lamp hing ik een touwtje met aan het andere eind een boterhammen zakje, gevuld met water en voorzien van een klein gaatje. Dat gaatje bleek achteraf trouwens veel te groot te zijn.

De Canon 430EX II lag links van de waterbak op een blok piepschuim, gericht op de achtergrond, en werd getriggerd via een el-cheapo eBay wireless flash trigger.

Van de 360 foto’s die ik in geen 10 minuten tijd wist te schieten, leken de onderstaande mij het leukst.

De setup:

Jammer genoeg zijn de foto’s niet haarscherp. Dat komt omdat de druppeltjes niet altijd op dezelfde plaats vielen. Het zakje draaide immers een klein beetje rond. Het gat in het zakje was ook een beetje te groot waardoor er eerder een klein straaltje uitliep in plaats van druppeltjes. Ik ga er nog eens even over nadenken hoe ik het best een statisch druppel apparaat kan maken. Als er iemand zijn lekkende kraan wegdoet, laat het mij maar weten hé

Lees zeker ook:

1. Dag van de download, storm in een glas water?
2. Canon EOS 40D Probeersel
3. Lego Minifigure Photoshoot

Een telelens zou soms wel goed van pas komen, zeker als er boven je wat in de lucht hangt. Als ik u zeg dat deze foto is gemaakt op 85mm, dan kan je al wel raden dat deze kerel op minder dan 10 meter boven de daken vloog.

Hij had er plezier in, even zwaaien kon er jammer genoeg niet vanaf

Lees zeker ook:

1. Laagvlieger

Zondag na de regenbuien het bos in getrokken om de kleine uit te laten. Natuurlijk had ik mijn fototoestel meegepakt, want in het bos valt altijd wat te beleven en te fotograferen. Maar elke keer dat ik in een bos kom wanneer de zon schijnt heb ik hetzelfde probleem: licht. Ofwel is de lucht uitgebrand ofwel is je onderwerp onderbelicht.

Dat kan je dan oplossen op een paar verschillende manieren. Ofwel gebruik je een flits, een lichtreflector of een statief. Van die drie dingen had ik er slechts een halve bij: een interne flits. En dan vergeet ik die nog te gebruiken omdat mijn onderwerp (Golb Jr.) nogal halsbrekende toeren aan het uithalen was en geen halve seconde stil kon blijven staan.

Ik zit hier nu dus met een hoop foto’s waar overal ergens wat mee scheelt. Zo ook bij de bovenstaande: te fel uitgebrande lucht. In LightRoom en PhotoShop heb ik er wat aan zitten knutselen en als je er lang genoeg naar kijkt, dan valt het eigenlijk nog wel mee

Lees zeker ook:

1. Image Fulgurator
2. AI Servo AF – Test
3. Golb Flickrt

Wacht even kleine man, ik haal een foto boven die gemaakt is nog net voordat we het klimaat om zeep geholpen hadden. Dat moet zowat de laatste sneeuw geweest zijn die we gezien hebben. Ik herinner het mij nog goed, het was een koude zondag in november 2008, de 23ste als ik mij niet vergis.

Niettegenstaande we toen ook al over digitale fototoestellen beschikten vonden we het cool om te doen alsof een foto heel erg oud was.

Wacht eens even… Dat was gisteren…

Info over de foto: genomen met f9.0 en een sluitertijd van 30 seconden.

Lees zeker ook:

1. Sneeuw!
2. Bijna Lege Kruidtuin
3. Tekenen Met Licht

Vlug terug naar ‘t kantoor om nog tijdens diezelfde middagpauze foto’s van bouwwerven te zoeken op Flickr. Uitprinten op A4 en we hebben een achtergrond.

Niet meteen super grappig of mega cool gedaan, maar ik ben er voorlopig toch blij mee. Misschien dat ik in de toekomst nog ideeën krijg. Ondertussen ben ik uit mijne droom, zoals ze dat zeggen en kan ik weer rustig slapen

De rest van de set kan je op Flickr bekijken.

De setup is vrij eenvoudig: een keukentafel, een statief en een microvezeldoek als ondergrond.  De achtergrond is een standaard A4 papier, vastgehouden met 2 wasknijpers en een beetje gebogen.  Zo blijft het gemakkelijker rechtstaan.

Lees zeker ook:

1. Classics In Lego