Rubytec Firefly Glowstick

Belofte maakt schuld. In september kondigde ik op Twitter aan dat ik een review zou schrijven over de Rubytec Firefly Glowstick die ik kocht bij de AS Adventure. Nu er al een half jaar een Firefly aan mijn sleutelbos en aan mijn autosleutel bengelt kan ik dit naar eer en geweten doen.

De Glowstick van Rubytec waarvan ze zelf zeggen dat hij meer licht geeft dan zijn natuurlijke naamgenoot (de glimworm) is een leuk hebbedingetje. Eens opgeladen met een zaklamp (door erover te schijnen) of na een tijdje aan het zonlicht te zijn blootgesteld, licht de Firefly op. De Firefly zou tot 10 uur licht kunnen afgeven en behoudt zijn lichtgevendheid minstens 10 jaar. Hang er eentje aan je zaklamp of EHBO-kit en je kan ze tijdens het kamperen gemakkelijk in het donker terugvinden.

Tot zover de commerciële praat. Maar wat vind ik er nu zelf van?

Rubytec Firefly Glowstick Keys

De bouwkwaliteit van het Firefly en de splitringen is uitstekend. Het ABS plastic is zeer duurzaam en schept vertrouwen dat de glowstick niet snel stuk zal zijn. Het lichtgevend granulaat is niet giftig en milieuvriendelijk. Alles samen weegt de Firefly 5 gram.

Voor mij had het granulaat wel meer licht mogen geven. Al moet ik er eerlijkheidshalve wel bij vertellen dat ik het product waarschijnlijk niet optimaal gebruik. Op de website suggereren ze om de Firefly aan de ritssluitingen of aan het stormkoord van je tent te hangen. In deze gevallen zal de Firefly de helft van de dag aan zonlicht blootgesteld zijn en dus voldoende hebben kunnen opladen. Ik gebruik de Firefly als sleutelhanger. Mijn sleutelbos heb ik altijd op zak. Enkel bij het openen van een poort of deur ziet de Firefly 10 seconden het daglicht. Dat is niet voldoende om hem op te laden. Laat je in het donker je sleutels vallen, dan zal de Firefly je niet kunnen helpen bij het vinden van je sleutels. Zonder licht kan de Firefly geen licht afgeven.

Rubytec FireFly Glowstick Carkey

Bij een betalight op basis van Tritium is dit wel het geval. Deze geven altijd licht. Nadeel is wel dat ze een radio actief gas bevatten. Over de mogelijke gezondheidsrisico’s van deze betalights is al veel geschreven. Ik dacht zelfs dat ze niet meer mogen verkocht worden in België omwille van de kankerverwekkende stoffen die kunnen vrijkomen wanneer het betalight breekt.

Op het vlak van gemoedsrust scoort de Firefly dan weer veel beter, en vergeet je de nadelen van het gebruikte granulaat. Ook al geeft het niet constant licht, ik heb liever geen radioactief spul kort bij mijn edele delen. Voor je het weet begin je zelf te gloeien in het donker 😉

Glijbaan In Dadipark

Voor Wim, omdat dit zijn foto is!

Slide

We staan er tegenwoordig niet meer bij stil. Elke dag kijken we naar honderden foto’s op het internet. Niemand vraagt zich nog af wie de fotograaf is. In veel gevallen is dit ook niet nodig. Veel foto’s zijn in opdracht gemaakt. Er is voor betaald en de fotograaf neemt er min of meer afstand van. Maar soms is het helemaal niet de bedoeling dat de fotograaf in de anonimiteit verdwijnt.

Het overkwam Wim. Zijn foto pronkt ineens in verschillende lijstjes van de top x van mooiste verlaten plekken in de wereld. Lijstjes die de sites natuurlijk ook allemaal van elkaar pikken, maar zonder enige bronvermelding. Jammer genoeg, maar gezien de aard van het internet zal deze foto nog dikwijls opduiken, zonder de naam van haar schepper. Lees het verhaal op zijn blog.

Iemand die oprecht geïnteresseerd is in de foto en de fotograaf wil leren kennen zal hard moeten zoeken. Maar misschien helpt dit: deze foto van de glijbaan in Dadipark is van Wim!

Meer info:
https://www.facebook.com/urbanexploration.be
https://twitter.com/urbexbe
http://urbanexploration.be/
http://www.flickr.com/photos/young_crazy_fool/

Paracord Lanyard

Vandaag maakte ik iets wat ik eigenlijk al veel eerder had moeten maken: een lanyard voor mijn bushcraft mes. Een mes op bestelling laten maken mét lanyard gat, en er dan geen lanyard aan hangen is een beetje vreemd. Niet?

Hieronder zie je het paracord, het mes, de schede met de paracord baldric en in de schede de firesteel die ik al vanaf dag één voorzien had van een lanyard.

Paracord Lanyard

We beginnen bij het bepalen van de hoeveelheid paracord die we gaan nodig hebben.

Paracord Lanyard - Measuring the paracord

Voor de lanyard die ik wil maken is het belangrijk dat je genoeg paracord neemt. Het touw moet over de rug van je hand lopen en je moet je duim in het uiteinde van de lanyard kunnen steken. Voorzie genoeg touw om nog een lanyard knoop te kunnen maken. Een beetje te lang is niet erg, dat kunnen we achteraf gemakkelijk bijsnijden.

Paracord Lanyard - Measuring the paracord II

Nadat we het touw op de juiste lengte hebben gesneden, smelten we de uiteinden van het paracord dicht. Op die manier verhinderen we dat het touw te veel zou uitrafelen.

Melting the ends of paracord

We steken het touw door het lanyard gat van het mes, en knopen een lanyard knoop.

Lanyard Knot

Ik de lanyard ook voorzien van een schuifknoop. Dit is niet alleen mooier, maar biedt ook extra mogelijkheden. We maken de schuifknoop met de cobra-steek. Dezelfde steek die we gebruiken om paracord survival armbanden te maken.

Beginning of a cobra stitch

Een steek of vijf is voldoende. Hieronder zie je de afgewerkte schuifknoop in cobra-steek.

Cobra Stitch

Zo ziet het eindresultaat eruit. Een mes met een paracord lanyard met cobra-steek schuifknoop.

Finished Paracord Lanyard

Een van de voordelen van een lanyard is dat je je grip op je mes kan versterken. Door de lanyard over de rug van je hand te laten lopen, kan je extra kracht uitoefenen met het lemmet van het mes. Je creëert als het ware een hefboom en hebt dus minder kracht nodig om hetzelfde te bereiken. Wat vooral handig kan zijn bij het snijden van dikkere takken.

Paracord Layard In Action

Paracord Lanyard In Action II

Een tweede voordeel van een lanyard is dat je je mes kan vastmaken aan je pols. Als je dan je mes laat vallen, dan valt het niet op de grond of in het water, maar hangt het te bengelen aan je arm.

Paracord Lanyard In Action III

Dankzij de lanyard kan je je mes gemakkelijker uit zijn schede halen. Dit is meteen ook het derde voordeel van de lanyard. En als laatste voordeel van de lanyard zou ik willen vermelden dat je de lanyard over de firesteel zou kunnen plaatsen en vastzetten met de schuifknop. Zo zal je je mes zeker nooit verliezen.

IMG_1580

Bijl

Het zal een 15 tal jaar geleden zijn dat ik dit bijl van het stort gered heb. Ik was in die tijd nog verkenner en hielp de scoutsleiding tijdens een opruimdag. Het bijl was bot en de steel was afgebroken. Volgens de leiding zou het goedkoper zijn om een nieuwe bijl te kopen, dan er je tijd in te steken om het te slijpen en van een nieuwe steel te voorzien. Op de vraag of ik het bijl dan mocht hebben was het antwoord “Ja”.

15 jaar heb ik dat bijl bijgehouden. Het is twee keer mee verhuisd. Eindelijk heb ik de tijd genomen om het op te knappen.

Bijl - Axe

Er is heel wat werk in gekropen, en ik zou er eigenlijk nog veel meer werk in moeten steken. Desondanks ben ik toch al heel blij met het voorlopige resultaat. Alles samen denk ik dat ik er, verdeeld over verschillende weken, een zestal uur werk in heb gestoken.

Het bijl was echt bot, ik denk dat de snede 3mm dik was. Je kon er nagels mee inkloppen. Dat heb ik dus allemaal moeten afvijlen. En dan heb ik nog niet genoeg gevijld. De snede is nu wel scherp (wat zeg ik: haarscherp), maar van de wangen van het bijl had ik ook nog veel meer ijzer moeten afvijlen. Zo zou het bijl veel dieper in het hout kunnen kappen.

De steel heb ik op maat moeten snijden en schuren. Om de steel stevig in de bijlkop vast te zetten heb ik twee wiggen gebruikt. Een houten en een metalen. De steel zit vast door de zelfgemaakte houten wig, die op haar beurt vast zit door de metalen wig.

Bijl - Axe

Na het vijlen kwam het slijpen. Eerst met een ruwe slijpsteen, dan met wet&dry 80 – 250 – 600 op een zacht schuursponsje, om daarna over te schakelen op mijn japanse waterstenen 800 – 1200 en 6000.

Ik ben echt benieuwd hoe goed het bijl zijn scherpte zal houden. ‘t Is immers gemaakt van kwaliteitsstaal want er staat “CHINA” op 😉 Moest het vlug weer bot zijn, dan kan ik nog altijd de wangen van het bijl verder afwerken en het opnieuw slijpen. Ook al lijkt het alsof de sop de kolen niet waard is, omdat het bijl praktisch onbruikbaar zal zijn, maar ik kan er wel veel van leren. Altijd handig wanneer ik ooit eens een écht bijl wil kopen. Een Gransfors Bruks of een Wetterlings. Of beter zelfs, wanneer ik een van voorgenoemde bijlen in slecht onderhouden staat, voor een appel en een ei, op de kop kan tikken op een rommelmarkt

Paracord Baldric

Omdat mijn nieuwste aanwinst (de Driftwoodwalker Bushcrafter), net zoals mijn Mora clipper, een gebruikersmes moet zijn, ben ik op zoek gegaan naar een manier om het gemakkelijk te dragen.

De meest voor de hand liggende optie is natuurlijk om het mes aan mijn riem te dragen. De schede is daar voor gemaakt, en is voorzien van een stevige riemlus. Wanneer ik een dagje plan om in mijn tuin te werken (er is altijd wel een klusje voor een mes), of wanneer er op de kampweide van de scouts wat gesjord moet worden, dan zal je het mes waarschijnlijk aan mijn riem terugvinden.

Alleen gaat dat sjorren op een kampweide niet dikwijls voorkomen, en gaat werken in de tuin altijd gepaard met korte onderbrekingen om ergens ‘t een of ‘t ander te gaan halen. Gaande van potgrond tot kebab. Om te voorkomen dat ze bij de AVEVE of bij Hasan spontaan hun kassa afgeven wanneer ik binnenkom, moet ik dus mijn mes thuislaten. Riem losmaken, gsm holster afschuiven, mes afschuiven, gsm holster terugschuiven en riem vastmaken. En bij thuiskomst opnieuw het omgekeerde. Daar heb ik geen zin in, zeker niet wanneer ik slechts eventjes naar de compostbak wil lopen om de wekelijkse portie brocoli te gaan versnijden (met een mes rondlopen, dat niet in zijn schede zit, is gevaarlijk).

Wat ik zocht was een riem om over mijn schouder te dragen en naar ‘t schijnt heet dat een baldric. Ik had nog wat paracord in mijn kast liggen en maakte met behulp van de cobra steek, waarmee ik eerder al armbandjes maakte, een schouderriem van ongeveer 95cm. Daar kruipt ongeveer twaalf meter koord en een half uurtje tijd in.

driftwoodwalker-9

Ik ben tevreden van het resultaat, want gelukkig kan ik beter knopen leggen dan foto’s maken in het avondschemer.

driftwoodwalker-10

Bijkomend voordeel van de baldric is dat je je mes ongezien onder je jas in het bos kan dragen terwijl het toch gemakkelijk te nemen is. Over de legaliteit hiervan wil ik mij niet uitspreken. Het mes op zich is geen verboden wapen, en je mag het dus bij je hebben mits je een geldige reden hebt. Wat een geldige reden is is niet expliciet in de wet opgenomen en het zal dus van situatie tot situatie en van de wetsdienaar in kwestie afhangen. Maar omdat je het niet kan zien, en omdat de kans vrij klein is dat de politie je plots zal fouilleren wanneer je in het bos wandelt, is het baldric-style dragen van je mes vrij risicoloos.

Het mes ligt nu met baldric in mijn schuif, klaar om gebruikt te worden. De baldric omdoen kost vrijwel geen tijd en kan je gemakkelijk al wandelend doen. Voor mij dus een prima oplossing.

Reetjes

Ik heb in 2010 veel te weinig foto’s genomen. Niet eens de helft van de twee voorgaande jaren. De sluiterteller stopte op 1808 kliks. De oorzaak hoef ik niet ver te zoeken: de interesse is een beetje afgenomen en de weinige vrije tijd die ik voorheen in fotografie stak, steek ik nu in andere zaken. Dingen zoals wandelen, geocachen en bush/armchair-craften.

Op zich zijn die dingen prima te combineren met fotografie, maar je moet je er wel op voorzien. Je moet je camera meezeulen. Daar knelde voor mij nogal eens het schoentje. Ik wou niet altijd in een bos lopen alsof ik de derde wereld oorlog ging uitvechten. Een tas met geocache-spullen, eten en drinken en dan ook nog eens een tas met mijn fototoestel. En als er dan al wat te zien was, was het al weg vooraleer ik mijn fototoestel goed en wel uitgepakt had. Het fototoestel heeft voor mij alleen een toegevoegde waarde als het schietklaar binnen handbereik rond mij hangt.

Gewoon rond je nek, op je buik is geen pretje als je ook nog eens 5 km wil wandelen. Je ziet niet alleen uit als een toerist, bij elke stap die je zet botst je toestel tegen je buik. Rustgevend zou ik het niet noemen.

Als een bandolier over je borst is een optie qua draagcomfort, maar de nekband is te kort om het toestel te kunnen gebruiken, zonder eerst je arm er terug uit te halen. Qua snelheid geen goed idee. Een rapidstrap zou hiervoor een prima oplossing zijn, maar dat kost natuurlijk weer wat. En hoe doe je dat dan in combinatie met een rugzak?

Ik heb het veel goedkoper opgelost. Gewoon de nekband over mijn linkerschouder en vastgemaakt met een musketon aan de schouderriem van mijn rugzak. Op die manier heb je toch genoeg speling om het toestel te hanteren en hoef je geen schrik dat het van je schouder zal glippen. Voor mij werkt het perfect. Ik heb er zo al een paar wandelingen opzitten zonder dat ik het idee had dat de camera een last was. Het enige waar je op moet letten is dat je je camera eerst losmaakt voordat je je rugzak ik de koffer van je auto smijt.

Of het ook wat opleverde? Jazeker: twee reetjes gespot in het bos. Voor extra aandacht aan compositie, scherpte, licht etc was er geen tijd. 25 meter is misschien niet ver, maar met slechts 85mm, een razendsnel diertje met een schofthoogte van amper 60 cm en mijn scheef oog, is dit het beste wat ik kan laten zien:

Reetjes

10 foto’s in 3 seconden en dan nog was dit de enige waar ze allebei op stonden.

Dode Grillige Boom

Dead Tree At Sunset

Deze leuke boom ontdekte ik tijdens mijn betonrot-expeditie in Boirs. Ik vond hem interessant genoeg om er eens speciaal voor terug te rijden. Dit keer gewapend met mijn fototoestel.

Ik had vorige keer al gemerkt dat ik met een tegenlicht situatie te maken ging hebben vanuit het standpunt vanwaar ik de boom wilde fotograferen. Ik kon dus kiezen om ofwel heel vroeg in de morgen te komen, of heel laat op de avond. Het is vakantie voor mij, dus koos ik het tweede. De zon is nog niet ondergegaan, maar verstopt zich achter de bomen links op de foto, en zorgt bijna voor een halo effect boven de bomen. Daar was ik dus net een paar minuten te laat voor.

Een leuk weetje over deze boom is dat hij pas recent voor een groot stuk is afgestorven. Op de luchtfoto’s van Google Earth staat hij nog in al zijn glorie. Het stuk touw dat links in de boom hangt lijkt op de foto net een strop. In het echt is dit een soort band dat ze gebruiken bij het snoeien om de valrichting van de takken een beetje te leiden. Het feit dat deze boom precies op de grens tussen Vlaanderen en Wallonië ligt, zit daar dus voor niets tussen.

Schell Milsa Druppel Generator

Welkom bij Golb’s Tele Shop, vandaag stellen wij u voor: de Schell Milsa Druppel Generator.
Duppel Generator

‘t Leven zit soms vol verrassingen. Wat begon met de herontdekking van een ongebruikt Schell kraantje in mijn garagekast eindigde bij de Schell Milsa Druppel Generator. Het eerste ontwerp, dat gebruik maakte van een Cola Light fles, flopte. Ten eerste was de dop vrij moeilijk waterdicht te krijgen (hé je wou toch druppels?) en ten tweede bleef de fles niet goed liggen. Het eerstvolgende object dat ik in het vizier kreeg was een lege melk brik en wat teflon windingen later was de Schell Milsa Druppel Generator geboren. Hoera!

De Schell Milsa Druppel Generator is traploos instelbaar van nul tot 1000 druppels per minuut, rolt niet weg én past bovendien onder je bed. Na het fotograferen is hij in een handomdraai op te splitsen in een Schell kraantje en een lege melk brik. Het kraantje leg je terug in je garage kast, en de melk brik steek je in de blauwe PMD zak. U weet niet wat u mist… Koop hem nu!

Water Droplet 2